Header Ads

Νέα

Συνέντευξη με την ζωγράφο GEORGIA FAMBRIS



Είχα την μεγάλη τύχη και τιμή να συναντήσω, έστω για λίγη ώρα, τη ζωγράφο Γεωργία Fambris, στην περσινή έκθεση Kaplanon Art Galleries, στη Θεσσαλονίκη. Τα έργα της, τα είχα δει από πριν, και μου έκαναν μεγάλη εντύπωση. Ελπίζω η ακόλουθη σύντομη συνέντευξη να δώσει ορισμένες χρήσιμες πληροφορίες για αυτή τη σημαντική δημιουργό.

Συνέντευξη: Κυριάκος Χαλκόπουλος

Γεωργία, ευχαριστώ πολύ για το χρόνο και το υλικό που μου διαθέτεις, εκ μέρους του blog “Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών”. Θέλω, πρώτα από όλα, να σε ρωτήσω ποιοι ζωγράφοι σε επηρέασαν. Ως Ιταλίδα, που συνδέεται με την Ελλάδα, ήδη συνειρμικά φέρνεις στο νου τον Georgio De Chirico, έναν άλλο σπουδαίο ζωγράφο. Υπάρχουν κοινά στο έργο σας;

G.F.: Εγώ ευχαριστώ για την πρόσκληση.
Πέρα από την γεωγραφική σύμπτωση που με συνδέει, κατά κάποιο τρόπο, με αυτόν τον σπουδαίο ζωγράφο και που δεν θα τολμούσα να συγκριθώ μαζί του, δύσκολα θα με αναγνώριζα στα έργα του De Chirico. Το αίνιγμα που χαρακτηρίζει την ατμόσφαιρα της μεταφυσικής ζωγραφικής είναι για μένα γνώρισμα της ίδιας της ζωγραφικής πράξης και όχι τόσο της εικόνας  που προκύπτει. Η εικόνα είναι το αποτέλεσμα του μυστηρίου της επεξεργασίας της ζωγραφικής επιφάνειας και επειδή δεν είναι ωμά ρεαλιστική είναι αινιγματική· άνοιγμα δηλαδή πέρα του ορατού.
Μην έχοντας επαρκή απόσταση από το έργο μου, δε μπορώ να κρίνω ποιοι με επηρέασαν, μπορώ όμως να σου πω μερικούς από αυτούς που αγαπώ, όπως τους R.B.Kitaj, David Hockney, Munch, Kiki Smith, Max Beckmann, Georgia O’ Keefee, William De kooning… Tα τελευταία χρόνια έχω εντυπωσιαστεί από ζωγράφους όπως τον Kerry James Marshall, τον Henry Taylor ή την Dana Schutz. Αυτή η λίστα όμως είναι εξαιρετικά ελλιπής σε σχέση με όσα βλέπω και με συγκινούν, μου αρέσουν ακόμα και προϊστορικές ζωγραφιές σε σπηλιές ή καταπληκτικές μεσαιωνικές μινιατούρες.


Σε ποιο είδος ζωγραφικής θα τοποθετούσες τα έργα σου; Μπορεί κανείς να παρατηρήσει την έντονη χρήση προοπτικής, που εμφανίζεται στο σουρεαλισμό, με ζωγράφους, όπως  ο De Chirico και ακόμα και ο Paul Klee. Θα συμφωνούσες με την τοποθέτηση αυτή;

G.F.:  Όπως είπα και προηγουμένως, η σχεδόν ανύπαρκτη απόσταση από το έργο μου δεν με βοηθάει να καταλάβω και δεν θα επιδίωκα εξάλλου να ταυτιστώ με άλλον ζωγράφο ή ρεύμα καλλιτεχνικό, παρόλο που ό, τι αγαπώ έχει ενσωματωθεί στο βλέμμα μου.
Το ζητούμενο είναι εγώ να εκφράσω μια προσωπική άποψη για ό, τι ζω μέσω της ζωγραφικής γλώσσας.
Το θέμα δεν είναι η σύγκριση, ή ακόμα χειρότερα η ταύτιση, αλλά ή υπεράσπιση της μοναδικότητάς μας και της διαφορετικότητάς μας. Η κατηγοριοποίηση καθησυχάζει τον θεατή, η ομαδοποίηση γεννάει την “μόδα”, αλλά ιδανικά αυτή η διαδικασία δεν αφορά τον δημιουργό.



Η επόμενη ερώτηση συνήθως γίνεται στην αρχή μιας συνέντευξης, όμως σκέφτηκα να την κάνω λίγο αργότερα, ώστε εν τω μεταξύ να έχεις αναφέρει ορισμένα πιο ειδικά στοιχεία για την τέχνη σου! Πώς συνέβη να ασχοληθείς με την τέχνη της ζωγραφικής, και πότε άρχισες; Σε έσπρωξε κάτι στην τέχνη αυτή;

G.F.: Μα, μια κλοτσιά βέβαια!
Η απώλεια γεννάει την επιθυμία. Επιθυμούμε ό, τι δεν έχουμε. Είμαστε οι επιλογές μας και -αν τα καταφέρουμε- τα έργα μας.
Η ανάγκη να υπάρχουμε μέσω των έργων μας, πιστεύω ότι εμφανίζεται λόγω της συνειδητοποίησης πως δεν υπάρχουμε συντεθλιμμένοι από την καθημερινότητα και τα κοινωνικά πλαίσια. Είναι ίσως μια ματαιόδοξη επιθυμία, αλλά, πέρα από το να κάνουμε παιδιά, δεν έχουμε άλλη αντίσταση στον θάνατο και, εδώ που τα λέμε, η ζωή είναι αφόρητα βαρετή, όταν εξαντλείται στην εκτέλεση καθηκόντων ή πράξεων που δεν εμπεριέχουν ψευδαίσθηση και μεταφορά· μια ποιητική επεξεργασία, δηλαδή. Όλοι ζούμε κουτσά στραβά. Εμένα με έλκει το παιχνίδι της αναπαράστασης, το μαγικό “Ανάλογον” της ζωής.
Κάποια στιγμή, δεν έχει τόση σημασία πως και πότε, έδωσα αυτήν την κλοτσιά στον εαυτό μου και αποφάσισα να πάρω το ρίσκο και να συγκεντρωθώ αποκλειστικά στη ζωγραφική.


Ξεχωρίζεις κάποιο από τα έργα σου; Και αν ναι, γιατί; Πόσο δένεται ο ζωγράφος με το κάθε έργο του ξεχωριστά;

G.F.: Το έργο μας είμαστε εμείς, ή έστω κομμάτι του εαυτού μας.
Φαντάζομαι ότι όλοι οι δημιουργοί δενόμαστε με τα έργα μας.
Αρκετές φορές, όμως, έχω καταστρέψει ζωγραφιές μου, είτε καλύπτοντας τες, είτε σκίζοντάς τες. Παρ’ όλα αυτά, εκείνα που αγαπώ , μέσα στις αντιφάσεις μου, είναι εκείνα τα “φρικιά” μου , τα γεμάτα αδυναμίες που απορρίφθηκαν από το ξένο βλέμμα. Τον αμήχανο εαυτό μου στη γωνία.

Θεωρώ πολύ όμορφες τις πολλές αυτοπροσωπογραφίες σου, και ότι συμμετέχεις σε πίνακες συχνά με την μορφή σου, ακόμα και αν δεν είναι τυπικά αυτοπροσωπογραφίες. Επίσης, πιστεύω ότι σε παρουσιάζεις με πολύ μεγάλη ομοιότητα σε αυτό που βλέπουν και οι άλλοι. Ποια θέση δίνεις εσύ στον εαυτό σου στους πίνακες σου, και για ποιόν λόγο μεταφέρεσαι εκεί;

G.F.: Συμβαίνει να είμαι το πιο κοντινό μου μοντέλο και ίσως το πιο άμεσο για να εκφράσω μια εσωτερική κατάσταση που με απασχολεί… Καμιά φορά κάνω αυτο-πορτραίτα στα όρια της περφόρμανς, συνήθως αυτοσαρκαζόμενη.
Από την στιγμή που δεν υπάρχουν παραγγελίες στη ζωγραφική, είμαστε απόλυτα μόνοι μας και αναπόφευκτα αυτο-αναφορικοί, ελεύθεροι να βρούμε λύσεις,  ρισκάροντας.
Οι αυτοπροσωπογραφίες είναι αφορμές για ανάλυση και εμβάθυνσης του βλέμματος.
Από κει και πέρα, για μένα, η αισθητηριακή αυτή  έρευνα δεν είναι αρκετή. Δεν με ενδιαφέρει η μίμηση της πραγματικότητας, η πειστική μεταφορά του ορατού. Θαυμάζω την ικανότητα αυτή, αλλά δεν με συγκινεί. Δεν υπάρχει βεβαιότητα, ώστε να έχει νόημα μια φωτορεαλιστική αναπαράσταση. Γι’ αυτό οι αυτοπροσωπογραφίες και η ζωγραφική μου, γενικά, είναι υποκειμενική, παράλογη, όπως αυτό που βλέπω πέρα από το μάτι.

Πού μπορεί να βρει κανείς έργα σου; Σε ποιες εκθέσεις συμμετέχεις αυτόν τον καιρό; Πώς μπορεί να επικοινωνήσει κάποιος μαζί σου μέσω διαδικτύου;

G.F.: Τώρα που μιλάμε η Kaplanon Galleries με την οποία συνεργάζομαι είναι κλειστή για το καλοκαίρι. Φέτος, συμμετείχα σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις που διοργάνωσε η γκαλερί επίσης στην Αρτ Αθήνα και στην Αρτ Θεσσαλονίκης πάντα με την προαναφερθείσα γκαλερί.
Για το 2018, ετοιμάζω καινούργιες συμμετοχές σε ομαδικές εκθέσεις και στην γκαλερί και σε επερχόμενη έκθεση στο Μουσείο Φρυσίρα, που αποτελεί το δεύτερο μέρος της έκθεσης “Νέοι Ορίζοντες στην Ευρωπαϊκή Ζωγραφική”.  



Εγώ -και πιστεύω και οι περισσότεροι που θα δουν έργα σου- είμαι της γνώμης ότι ξεχωρίζεις από τους άλλους, με αφορμή την διαφορετική δομή της σύνθεσής σου, η οποία είναι χαρακτηριστική και μοναδική σε εσένα. Αυτό είναι, φυσικά, πολύ σπουδαίο για τον οποιονδήποτε παράγει τέχνη -και ακόμα κυριότερα έναν ζωγράφο. Θέλεις να μας πεις δυο λόγια για τα σταθερά στοιχεία που εσύ θεωρείς ότι έχουν όλα τα έργα σου;

G.F.: Η σύνθεση είναι μια λύση  μέσα στον χώρο του καμβά. Θα έλεγα ότι λειτουργεί ως επιλογή ενστικτωδώς και η επιλογή αυτή θέτει όρια στο χάος. Είναι ένας κατασκευαστικός τρόπος  που περιορίζει, αλλά και προστατεύει ό, τι θέλουμε να προσέχουμε, αλλιώς θα είναι χαοτικό έρμαιο.
Με ενδιαφέρει ο παλμός και ελπίζω να καταφέρω να συνδυάζω την αυστηρή δομή με το γόνιμο χάος και στην προσπάθεια αυτή εύχομαι να μην αποκτήσω σταθερά στοιχεία, με την έννοια της προκατάληψης και τις μανιέρας, αλλά να αμφισβητώ για να ξαναβρώ μια λύση προσωπική.


Πρόσεξα ότι τα πρόσωπα στα έργα σου συνοδεύονται από πολλά άλλα σχήματα (παιχνίδια, σκιές, τοπία και άλλα), που εμένα μου φάνηκε πως, κατά κάποιον τρόπο τα συντροφεύουν, τα στηρίζουν, ή ίσως και τα κυνηγούν. Θέλεις να μας μιλήσεις λίγο για τα αντικείμενα αυτά στα έργα σου;

G.F.: Όπως είπαμε, στο τέλος συνθέτω. Τα αντικείμενα πέρα από το νόημά τους έχουνε και συνθετικό ρόλο ως σχήματα και χρώματα, ένα παιχνίδι ισορροπιών είναι επίσης η σύνθεση, παρότι αυτό που βλέπω είναι υποκειμενικό και όχι αντικειμενικό.


Έχεις κάποια συμβουλή για άλλους ζωγράφους, όπως για ζωγράφους που τώρα κάνουν τα πρώτα τους βήματα; Πώς να σε φανταστούμε εν ώρα έμπνευσης και εργασίας;

G.F.: Δεν έχω καταλήξει κάπου ώστε να δώσω συμβουλές. Μόνο θα τους ευχόμουν να έχουν μεγάλη αντοχή και αρκετή τρέλα, ώστε να στηρίξουν την επιθυμία τους, διότι το περιβάλλον είναι τουλάχιστον εχθρικό. 
Μα, φυσικά, μπορείτε να με φανταστείτε με στολή ελέφαντα από το Καμερούν,  γόβες στιλέτο στα πόδια και μια μπαγκέτα  μαέστρου στο χέρι! Απλά πράγματα!


Σε ευχαριστώ πάρα πολύ για αυτή την συνέντευξη. Ελπίζω να ήταν και για εσένα ευχάριστη! Κλείνοντας, μπορείς, αν θέλεις, να προσθέσεις κάτι σε όσα ειπώθηκαν. Εγώ να σου ευχηθώ καλή συνέχεια στην -δίκαια- επιτυχία που έχεις!

G.F.: Εγώ, σε ευχαριστώ!
Δεν υπάρχει επιτυχία… Την αξία μας θα την αναδείξει μόνο η αντοχή στον χρόνο… Προς το παρόν “επιτοίχια” (στον τοίχο) έργα έχω μόνο…
Τα υπόλοιπα, ας ειπωθούν καλύτερα από τη ζωγραφική,  που θεωρώ πληρέστερη του λόγου.  Άσε που δυσκολεύομαι ακόμα πολύ με την ελληνική γλώσσα.
Καλή συνέχεια και σε σένα εύχομαι και στο έργο σου!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Georgia Fambris γεννήθηκε στη Γένοβα της Ιταλίας το 1973.
Από το 1993 ζει στην Αθήνα. Σπούδασε ζωγραφική και βυζαντινή αγιογραφία στην σχολή της Ιεράς Μητρόπολης Πειραιώς.
Από το 1998 ως  το 2013 εργάστηκε ως αγιογράφος σε Ελλάδα, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής και Κύπρο.
Έχει πραγματοποιήσει δυο ατομικές εκθέσεις, στο μουσείο του Palazzo Ducale της Γένοβας το 2013 και στην Αίθουσα Τέχνης Ένα στην Αθήνα το 2015.
Έχει πάρει μέρος σε διάφορες ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, στην έκθεση των φιναλίστ στον διεθνή διαγωνισμό ζωγραφικής “ Premio Janua” στο Μούσειο S.Agostino ( Γένοβα, Ιταλία ), καθώς και σε φουαρ τόσο της Έλλαδας (Art Athina 2016 /2017, Art Thessaloniki 2016),όσο και του εξωτερικού (Art Madrid 2016, SWAB Barcellona 2016), στην έκθεση “Elles” και “ New horizons of european painting” στο Μουσείο Φρυσίρα.
Έχει εικονογραφήσει τα βιβλία του συγγραφέα Δημήτρη Σωτάκη “Ο Άνθρωπος καλαμπόκι” (2007) και ‘’Το θαύμα της αναπνοής’’ (2009) Εκδόσεις Κέδρος.

Έργα της βρίσκονται σε ιδιωτικές συλλογές σε Ιταλία , Ελλάδα και στη συλλογή του Μουσείου Φρυσίρα.


Για περισσότερες πληροφορίες για το έργο και την ίδια την Georgia Fambris:



& https://www.facebook.com/georgia.fambris?fref=ufi

Επιμέλεια: Δελλή Χαρά
Επεξεργασία εικόνας: Αγγελίνα Παντελή


Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :