Header Ads

Νέα

Μελωδίες ψυχής


«Ξέχειλη από σιωπή η απέραντη αίθουσα. Και το πιάνο ήταν η μεγάλη, άγια Τράπεζα όπου πάνω της, τα χέρια ενός άντρα, λιγνά κι ασυγκράτητα, ‘κόβαν και μοίραζαν γύρω τον άρτο της αιωνιότητας».

(Τάσος Λειβαδίτης, «Μουσική»)

Μουσική, μια λατρεμένη τέχνη κι επιστήμη, μια αναγκαία πηγή για τον κορεσμό της ψυχικής τροφής, το νέκταρ που γιατρεύει, ενδυναμώνει, ζωντανεύει, εμπνέει… 

Πώς μπορείς να ζήσεις δίχως αυτήν; Μάταια θα παλέψεις να κόψεις τον ομφάλιο λώρο που σε κρατά δεμένο από την αρχαιότητα, για αυτό και την αναζητάς σαν ψάχνεις απελπισμένα να κουρνιάσεις την ανάγκη σου για γραφή. Χρειάζεσαι αυτή τη θεία δύναμη για να πάρεις ώθηση και να εκτοξευτείς σαν πύραυλος στον ουρανό των ιδεών, να χαθείς ανάμεσα στους δορυφόρους των λέξεων· κι όσο η μελωδία θα τρυπάει με γλύκα τα αυτιά σου, τόσο θα αιωρείσαι στον πλανήτη της έμπνευσής σου.


Δεν μπορείς να κρυφτείς από τη μουσική. Εκείνη σε βρίσκει πάντα, όπου κι αν έχεις χωθεί. Έχει πολλές μορφές, πολλούς και διαφορετικούς ήχους, μα είναι πάντα η ίδια, αυτούσια και εκλεπτυσμένη όπως ακριβώς γεννήθηκε. Μπορεί να μην τη γεννάνε οι κιθάρες και τα ντραμς, αλλά τη γεννάει το ρολόι με το ρυθμικό τικ τακ, ο αέρας σαν σφυρίζει, τα κύματα καθώς παφλάζουν, τα φύλλα όταν θροΐζουν, η καρδιά ενώ χτυπάει, το νερό τη στιγμή που κοχλάζει, τα πλήκτρα του υπολογιστή που τα πατούν τα δάχτυλα που χορεύουν στον ρυθμό της…

Την προσκυνάς τη μουσική, την υπακούς, παρασύρεσαι από εκείνη. Νιώθεις κι αγαπάς μαζί της. Γεννιέσαι και πεθαίνεις μαζί της. Όπου κι αν στρέψεις το ενδιαφέρον σου, η μουσική σε θωρεί με το πανέμορφο φόρεμά της, το λαμπρό της στέμμα και τα χρυσά της σανδάλια. Σε σαγηνεύει σαν Σειρήνα και είσαι ανίκανος να της αντισταθείς. Κι όταν της επιτρέπεις να εισέρχεται στην ψυχή σου και να κυλάει στο αίμα σου, στρώνεις την ιδέα στο πεντάγραμμο, αλλάζεις τις νότες σε λέξεις και ως εξαίρετος συνθέτης τις οδηγείς, πότε νευρικά και θυμωμένα, πότε γλυκά και τρυφερά, πότε σπασμωδικά και απότομα. Κι ύστερα, πιάνεις την μπαγκέτα για να διευθύνεις την ορχήστρα ως επαγγελματίας μαέστρος και να ηχήσει, επιτέλους, η μοναδική μελωδία που συνέθεσες. 

Μπορεί να μην είσαι ερωτευμένος με τη μουσική τέχνη, εκείνη όμως είναι ερωτευμένη μαζί σου. Δεν θα σε αφήσει ποτέ μονάχο σου. Πάντα θα σε συντροφεύει τις μέρες και τις νύχτες σου δηλώνοντας διακριτικά ή όχι την παρουσία της, καλώντας σε να χαθείς στον λαβύρινθό της για να σου δώσει την αναζωογονητική ανάσα που έχεις χρεία κι ανάγκη. Αφέσου στη σαγήνη της καθώς γράφεις. Μόνο κερδισμένος θα βγεις. 


Σύνταξη κι επιμέλεια κειμένου: Καλαμαρά Γεωργία
Επεξεργασία φωτογραφίας: Γκουτζουρέλα Παναγιώτα

Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :