Header Ads

Νέα

Συνέντευξη με τον ποιητή Γιώργο Κόκκινο



Συνέντευξη: Νάγια Γούγου-Μητροπούλου

Για να καταλάβεις την ποίηση, πρέπει να δώσεις προσοχή. Για να την νιώσεις, ορθάνοιχτη καρδιά. Για να γράψεις ποίηση όμως, θέλει ψυχή! Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι και ο ποιητής Γιώργος Κόκκινος, που φιλοξενούμε σήμερα, στο blog Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών . Δεν έχει εκδώσει την δουλειά του, όμως  είναι γνωστή μέσω των μέσων του διαδικτύου.  Μέρος της έχει δημοσιευθεί στο περιοδικό “ΝΕΑ ΑΡΙΑΔΝΗ” και σε ανθολογίες ποίησης. Πάμε, λοιπόν, να τον γνωρίσουμε.

Θα θέλαμε να μας  πεις, Γιώργο, για αρχή, τι ήταν αυτό που σε έκανε να διαλέξεις  την ποίηση.

Γ.Κ.: Δεν ασχολούμαι επαγγελματικά, διαβάζω τους άλλους, αλλά δεν είναι το επάγγελμα μου η συγγραφή, δεν ζω από αυτό. Όλοι γράφουμε, όπως όλοι σχεδόν οδηγούμε κάτι. Άλλος οδηγεί μηχανάκι, άλλος αυτοκίνητο και άλλος ποδήλατο ή λεωφορείο. Κατά τον ίδιο τρόπο, άλλος γράφει παραμύθια, άλλος ποίηση, άλλος πεζογραφήματα και άλλος θέατρο… Σίγουρα τους δικούς μου στίχους, τους έχουν χτίσει δάκρυα συγκίνησης και απογοήτευσης!


Από που αντλείς κυρίως την έμπνευσή σου; Τι είναι αυτό που σου δίνει το ερέθισμα να γράψεις;

Γ.Κ.: Στην αρχή ήταν η ανάγκη δημόσια της έκφρασης των συναισθημάτων μου, έπειτα η ανάγκη να μιλήσω και να καταγράψω στιγμές από την μακρόχρονη ερωτική σχέση που είχα, ώστε να μείνουν σαν μια παρακαταθήκη στο νου μου, και τελικά ο φόρτος, το μένος, οι φοβίες, αλλά και οι επιθυμίες μου, που κάθονταν και μου έτρωγαν τα σωθικά..

Μετά από κάθε ψυχογράφημα ή ποίημα, ένιωθα πάρα πολύ καλύτερα, που το εξωτερίκευσα… μοιραζόμενος με άλλους τα παραπάνω συναισθήματα…


Τι είναι αυτό που εκλαμβάνει κάποιος μέσα από τα ποιήματα σου;

Γ.Κ.: Την οργή, την αγανάκτηση, τη συμπόνια, το έλεος, αλλά και την αφοσίωση, την αγάπη, τον έρωτα, τη χαρά και τη συντροφικότητα … Πιστεύω ότι μέσα από τα 880 κείμενά μου, πλέον έχω μιλήσει για τα πάντα σχεδόν, κι αν μου ξέφυγε κάτι, ίσως να μου δώσει τροφή να το αναπτύξω και να το «στολίσω» σε επόμενο κείμενο…


Γνωρίζουμε ότι μέχρι στιγμής, δεν έχεις εκδώσει κάτι επίσημα. Υπάρχει λόγος γι’ αυτό;

Γ.Κ.:  Στην Ελλάδα, για να εκδόσεις βιβλίο, πρέπει να το πληρώσεις από την τσέπη σου. Όλο ή μέρους αυτού, κατά ένα ποσοστό που σου αναλογεί. Οπωσδήποτε για να εκδοθείς θα έχεις ένα προσωπικό κόστος, που τελικά δεν ξέρεις αν θα σου αποφέρει κέρδος για να πάρεις πίσω τουλάχιστον αυτά που διέθεσες για την έκδοσή του. Αν πάλι πρόκειται για ποίηση, εκεί τα πράγματα είναι πολύ πιο άσχημα, γιατί οι αναγνώστες που διαβάζουν ποίηση στην Ελλάδα είναι λίγοι κι αυτοί δεν νομίζω ότι θα έμπαιναν στον κόπο να την πληρώσουν, εφόσον στο διαδίκτυο μπορείς να βρεις νέους ποιητές που γράφουν εκπληκτικά.

Δημοσιεύτηκα, όμως. Δημοσιεύτηκαν ποιήματά μου στο λογοτεχνικό περιοδικό «Πνευματική ζωή» του Μιχάλη Σταφυλά και στη «Νέα Αριάδνη», στο περιοδικό «Συμπαντικές Διαδρομές», καθώς και σε ποιητικές ανθολογίες που κυκλοφόρησαν σε βιβλίο στο εμπόριο από κάποιον εκδοτικό οίκο ή σε ιδιωτική έκδοση από κάποιον φορέα, όπως το stixoi.info ή την τοπική εφημερίδα «Κηφισιά» που είχε δημιουργήσει έναν λογοτεχνικό διαγωνισμό στον οποίο συμμετείχα και εκδόθηκε η συμμετοχή μου -μετέπειτα- στο βιβλίο. Επίσης, έχω στην κατοχή μου και ένα βραβείο ποίησης από την Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών από διαγωνισμό ποίησης του 2006, για το ποίημά μου «Πορφυράδα».


Τι είναι αυτό που προτιμάς να διαβάζεις στον ελεύθερο χρόνο σου;

Γ.Κ.:  Διαβάζω μόνο ποίηση και ψυχογραφήματα, που για μένα είναι ένα ποιητικό είδος, αλλά και στίχους τραγουδιών που επίσης είναι ποιητικό είδος, εδώ και χρόνια, σχεδόν όσο ασχολούμαι με αυτό το είδος συγγραφής. Από το 2004 που πρωτο-δημιούργησα κάποια ποιήματα και τα εξέθεσα δημόσια, δε νομίζω να έχω διαβάσει κάτι άλλο από θέμα λογοτεχνίας…


Πώς θα χαρακτήριζες την λογοτεχνία, σε σχέση με τους κλασσικούς, που αναμφισβήτητα έχουν δώσει τις βάσεις;

Γ.Κ.: Εδώ, δε μπορώ να σου απαντήσω κάτι, αλλά θα σου πω μόνο αυτό: οι κλασικοί έδωσαν τις βάσεις, ώστε να τους αφουγκραστούμε, να τους νιώσουμε και να τους οικειοποιηθούμε (στον τρόπο γραφής τους) αν θέλεις, ώστε να προχωρήσουμε… Αυτοί είναι η «σχολή» μας, αν θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε έναν τέτοιο όρο.

Ας πούμε, εγώ θεωρώ λογοτεχνικά αριστουργήματα τη «Γκέμμα» του Λιαντίνη ή τους« Κροκανθρώπους» του Άσιμου, ή τη λογοτεχνία της Γώγου.. Λατρεύω τη γραφή του Λειβαδίτη, του Ρίτσου και του Κωσταβάρα και αφουγκράζομαι τον Καζαντζάκη …


Κάποιοι υποστηρίζουν ότι η ποίηση της εποχής μας, είναι ένα παραμελημένο είδος και ότι υστερεί σε δύναμη, ως προς το περιεχόμενο της, σε σχέση, παραδείγματος χάριν, με το μυθιστόρημα. Ποια η άποψή σου;

Γ.Κ.: Η ποίηση δεν είναι καθόλου παραμελημένη στη χώρα μας, αντίθετα ανθεί. Βρίσκεται σε ιδιαίτερη άνθιση, αν σκεφτεί κανείς ότι όλο και περισσότερο κάποιοι βγάζουν από το συρτάρι τους καταχωνιασμένα γραπτά και τα ανεβάζουν δημόσια σε μια ιστοσελίδα ή γράφουν κάτι καινούργιο που έχει σχέση με το σήμερα. Η έκδοση αυτών των γραπτών είναι παραμελημένη στην Ελλάδα, γιατί δεν βρίσκει απήχηση εμπορικά.

Αν καταφέρεις να μελοποιηθείς και να γίνεις γνωστός μέσω της μουσικής, ναι, θα έχεις μια μεγαλύτερη απήχηση από τον κόσμο και ίσως σου ανοίξουν και εκδοτικές ευκαιρίες, που πάλι όμως θα κληθείς να συνδράμεις οικονομικά για την έκδοσή τους.

Προσωπικά, ναι, έχω μελοποιηθεί, φτάνουν τα κομμάτια που έχουν πάρει μουσική υπόσταση να γεμίσουν δίσκο, αλλά πάλι θα πρέπει να πληρώσεις από την τσέπη σου για να το προχωρήσεις πιο επαγγελματικά. Για μουσικούς, ενορχηστρωτές, για στούντιο ηχογράφησης, αλλά και τραγουδιστή.


Στα ποιήματά σου κυριαρχούν τα συναισθήματα ή η λογική;

Γ.Κ.: Σαφώς, και τα δύο. Βρείτε με και διαβάστε με online και διαπιστώστε ιδίοις όμμασι τι μπορεί να είναι αυτό που υπερτερεί… !


Το αιώνιο ερώτημα που έχει διεγείρει αρκετές διαμάχες είναι αν κάποιος γεννιέται ή γίνεται ποιητής-συγγραφέας. Ποια  είναι η δική σου άποψη;

Γ.Κ.: Σε κάποιους ανθρώπους που βγαίνει η ανάγκη να εκφραστούν λειτουργεί ο πεζός λόγος καλυτέρα από τον λυρικό. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν είναι άξιοι και για τα 2 είδη.

Πολλές φορές, δεν έχουν δοκιμάσει τον έναν τρόπο ή έχουν αποτύχει σε κάποιον από τους 2 τρόπους. Αν χαρακτηρίζαμε το ψυχογράφημα πεζό (κείμενο) και όχι ποίημα, τότε έχω ασχοληθεί και με τα 2 το ίδιο καλά. Αυτό θα συνιστούσα και σε νεότερους, να δοκιμάσουν…!

Αν χαρακτηρίζεις το ψυχογράφημα ως ποίημα, τότε ναι, δεν το έχω με τη συγγραφή λογοτεχνικού έργου σε πεζή μορφή. Σε κάθε περίπτωση όμως, η ανάγκη της έκφρασης και εξωτερίκευσής της προς τα έξω είναι αυτό που μας «γεννάει» , είναι η προσπάθεια να βγει κάποιος με μία ντουντούκα στο δρόμο και να φωνάζει: «Ακούσατε, ακούσατε! έχω να σας πω κι αυτό, κι αυτό, κι αυτό…».

Όλοι γράφουμε κι αυτό είναι μια πραγματικότητα ! Οπότε όλοι είμαστε λογοτέχνες κατ’ αυτήν την έννοια ή ποιητές… Άλλωστε, κανείς δε διδάχτηκε κάτι, αντίθετα διαβάζαμε τους άλλους, πάντα, για να φτάσουμε εδώ.




Τέλος, θα θέλαμε να μας πεις τι συμβουλεύεις τους νέους συγγραφείς που τώρα αρχίζουν και κάνουν τα πρώτα βήματά τους στον κόσμο της λογοτεχνίας. Και φυσικά να στείλεις ένα μήνυμα στο αναγνωστικό μας κοινό.

Γ.Κ.: Ακόμα κι αν κάποιοι τα κρατάνε μέσα σε ένα συρτάρι τα ποιήματα ή τα ψυχογραφήματά τους, όλοι γράφουμε. Χόμπι είναι, κι αυτό είναι και καλό και κακό, γιατί άτομα που θα έπρεπε να έχουν τύχει μεγαλύτερης απήχησης, δεν είχαν αυτήν την τύχη, να εκδοθούν ή να μελοποιηθούν. Το καλό είναι πως τους δόθηκε η δυνατότητα έτσι να δημοσιεύουν τα πάντα online, έτσι ώστε να έχουμε πρόσβαση όλοι μας τσάμπα, σε μία τεράστια πληθώρα κειμένων. Αντίθετα, οι εκδιδόμενοι δεν μπορούν. Και πίστεψέ με ... Θα σε ανακαλύψουν κι άλλοι αναγνώστες.

Η ουσία δεν είναι πόσοι θα σε διαβάσουν, αλλά πού θα σε βρουν, πού θα σε εντοπίσουν… και κάποιοι από αυτούς σίγουρα θα ταυτιστούν μαζί σου!


Γιώργο σε ευχαριστούμε πολύ για τον πολύτιμο χρόνο που μας αφιέρωσες. Σου ευχόμαστε, κάθε επιτυχία στο λογοτεχνικό σου μονοπάτι. Είθε να αγγίξεις και να αφυπνίσεις, όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους.



Για όσους ενδιαφέρονται να συνομιλήσουν με τον κ. Κόκκινο ή να διαβάσουν το έργο του:
http://porfyrada.blogspot.gr/ & https://porfyrada.blogspot.gr/2017/08/slideshare-scribd-httpswww.html
(blog Πορφυράδα)

https://www.slideshare.net/ssuser6c17b6/apanthisma (ποιητική συλλογή ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ)

lyt646@yahoo.gr (προσωπικό mail)


Ένα μικρό δείγμα της δουλειάς του, από το ποίημα «Ένα πουλί πάνω σε σύρμα…»:

‘’…κι αυτά, τα πιο σημαντικά απ’ αυτά, δε θα τα βρείτε σε βιβλία

κανένας δεν γνωρίζει τις μικρές ακολουθίες που διαβήκαμε

-καλύτερα να γίνουμε βιβλίο-

κι ας μείνουμε στο σκονισμένο ράφι να ματώνουμε τα χέρια

αυτού που καθαρίζει

 

να διακοσμούμε τοίχους, να βαστάμε αντικείμενα στα ράφια

στο τέλος, σε καλάθι της λαϊκής θα περιγράφονται οι στιγμές μας

αν είμαστε, που λέτε, τυχεροί

θ’ αφήσουμε για προίκα τις ιδέες μας

να καταπνίγουν τις ευθύνες του εαυτού μας…

 

κι αυτά, τα πιο σημαντικά απ’ αυτά, δε θα τα βρείτε σε βιβλία

σε σεντόνια θα τα βρείτε!

σε ξέσκεπα κρεβάτια θα τα βρείτε, μουσκεμένα από κλάματα

και τα μικρά,  και τα καλύτερα απ’ αυτά με πληγωμένες ιστορίες

….

ιδρώτες, αίματα και άλλες πονεμένες ιστορίες…’’

Επιμέλεια κειμένου: Χαρά Δελλή
Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα 

1 σχόλιο:

  1. Σας ευχαριστώ για το ενδιαφέρον και τον κόπο της παρουσίασης. Θα αναρτηθεί τις επόμενες ώρες με ιδιαίτερη μνεία στη δουλειά σας, η συνέντευξή μου αυτή, στο λογοτεχνικό μου Blog, στο προσωπικό μου προφίλ αλλά και σε σχετικές με το αντικείμενο των βιβλίων, κοινότητες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :