Header Ads

Νέα

«Και ξαφνικά βρεθήκαμε γερασμένοι»




γράφει η Αγγελική Δαφτσίδου


Το γήρας είναι η πιο δημοκρατική φάση της ζωής του ανθρώπου. Τότε οι διαφορές ισοσκελίζονται και βλέπει πόσο παρόμοια είναι η σκέψη και η στάση ανθρώπων με εντελώς διαφορετική καταγωγή και διαδρομή.

Είμαστε όλοι επιζώντες με αναστολή, έγραφε ο Ζακ Ντεριντά, Γάλλος φιλόσοφος, δηλώνοντας: «Παραμένω ανεπίδεκτος διαπαιδαγωγήσεως, όσον αφορά τη σοφία του να ξέρεις-να-πεθάνεις ή, αν προτιμάτε, να ξέρεις-να-ζεις»
Από την άλλη, ο νευρολόγος Όλιβερ Σακς, που έφυγε από τη ζωή πριν από λίγο καιρό, σ' ένα κείμενό του, τον Φεβρουάριο του 2015 ομολογεί τον φόβο του για το επερχόμενο τέλος του, αλλά γράφει πως το συναίσθημα που δεσπόζει μέσα του είναι η ευγνωμοσύνη. «Αγάπησα και αγαπήθηκα, μου δόθηκαν πολλά και κάτι ανταπέδωσα κι εγώ με τη σειρά μου» και καταλήγει: «Πάνω απ' όλα, υπήρξα ένα συνειδητό ον, ένα σκεπτόμενο ζώο πάνω σε τούτο τον πλανήτη, πράγμα από μόνο του τεράστιο ως προνόμιο και ως περιπέτεια».

Και έτσι έχουμε τον κύκλο της ζωής… Πάντα μου έκανε εντύπωση γιατί τον αποκαλούσαν κύκλο και όχι ευθεία. Μία ευθεία που με τη γραμμικότητά της να αναπαριστά την εξέλιξη του ανθρώπου… τα βιώματά του, τις προσθήκες του, τις ερμηνείες του. Θα ήταν πιο λογικό, αφού η ευθεία έχει μία αρχή και ένα τέλος, όπως και η ζωή.

Γιατί στη ζωή έχεις ό,τι επιλέξει αυτή να σου φέρει. Θέλω να πω, τα πράγματα είναι όπως είναι. Γεννιέσαι, ζεις, πεθαίνεις! Τι κάνεις με τον χρόνο που σου δίνεται, στο ενδιάμεσο, αυτό και μόνο αυτό, έχει σημασία.
Άρα, η έναρξη είναι γνωστή, όπως άλλωστε και το τέλος. Αυτό που όμως έχει τη μεγαλύτερη σημασία είναι το ταξίδι. Η διαδρομή που θα χρειαστεί να διανύσουμε για να φτάσουμε στο τέλος.
Οι άνθρωποι σήμερα ζουν περισσότερο, εργάζονται περισσότερο και συμβάλλουν επί περισσότερα χρόνια στην κοινωνική και οικονομική ζωή. Οι αντιλήψεις μας για το γήρας πρέπει να συμβαδίζουν με την πραγματικότητα της αυξανόμενης μακροζωίας μας και όχι να μένουν προσκολλημένες στο παρελθόν.

Τι γίνεται όμως όταν η νιότη περάσει, είτε είμαστε 63 είτε 79  και ξαφνικά βρισκόμαστε γερασμένοι;

Η γήρανση είναι μια φυσιολογική πορεία αλλαγών, είναι το άλλο άκρο της συνέχειας της ζωής, που αρχίζει με τη γέννηση του ανθρώπου. Δεν είναι μια στατική, αλλά ούτε και ομοιόμορφη περίοδος. Χαρακτηρίζεται από σημαντικές σταδιακές αλλαγές, σωματικές, συναισθηματικές, πνευματικές και συνήθως η μνήμη των σύγχρονων γεγονότων αμβλύνεται, ενώ το παρελθόν παραμένει σχετικά ζωηρό.

Μια παροιμία λέει: «Δεινόν το γήρας, ου γαρ έρχεται μόνον», αλλά «τα άτομα της τρίτης ηλικίας» μπορούν και πρέπει να είναι ενεργοί και μετρήσιμοι στην κοινωνία και στο περιβάλλον στο οποίο ζουν και όχι να αντιμετωπίζονται σαν άτομα με ειδικές ανάγκες.

Οι νεότεροι, λοιπόν, θα πρέπει να καταλάβουμε πως τα γηρατειά δεν είναι παρά το επιστέγασμα της ολοκλήρωσης, που αγωνιστήκαμε να πετύχουμε σ’ ολόκληρη τη ζωή μας. Οι ηλικιωμένοι είναι άτομα που μπορούν να αναπτυχθούν συναισθηματικά, πνευματικά και να αποκτήσουν νέες εμπειρίες. Η πείρα και οι γνώσεις που απέκτησαν αποτελούν προνόμιο, τόσο για τους ίδιους τους ηλικιωμένους, όσο και για τους νεώτερους.

Γιατί, μια άλλη παροιμία μας λέει: «Εκεί που είσαι ήμουν κι εδώ που είμαι θα 'ρθεις», τονίζοντας για ακόμη μία φορά τον κύκλο της ζωής, που συναντήσαμε παραπάνω.

Μέσα στην καθημερινότητα, πολύ συχνά, ξεχνάμε να δίνουμε την πρέπουσα σημασία και προσοχή στα πράγματα και τους ανθρώπους που έχουν σημασία στη ζωή μας. Τείνουμε να πιστεύουμε πώς όλα είναι δεδομένα και δοσμένα για πάντα και αφήνουμε τον χρόνο να γλιστράει μέσα απ’ τα χέρια μας. Όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι αλήθεια και στην πραγματικότητα το ξέρουμε πολύ καλά. Πριν, λοιπόν, ξυπνήσουμε ένα πρωί και «ξαφνικά βρεθούμε γερασμένοι», οφείλουμε να κάνουμε το κάθε λεπτό της ζωής μας να αξίζει.

Κλείνοντας , ας κάνουμε έναν «ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΖΩΗΣ»...με τα όσα έγραψε ο Mario de Andrade -Ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία.

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ' ότι έχω ζήσει έως τώρα...

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.
Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσ
ουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες.

Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...
Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ' όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

επιμέλεια κειμένου:  Χαρά Δελλή
επεξεργασία εικόνας: Νάγια Γ. Μητροπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :