Header Ads

Νέα

Συνέντευξη με την Ελευθερία Μεταξά......


 ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ


Καλησπέρα κυρία Μεταξά. Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο blog μας, «Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών». Όταν πρωτοδιάβασα βιβλίο σας, συγκεκριμένα το «Όταν μιλούν τα φεγγάρια», βλέποντας τη φωτογραφία σας, σκέφτηκα «κάπου την ξέρω, κάπου την ξέρω». Φυσικά, μετά από λίγο ψάξιμο στο ιντερνετ θυμήθηκα ότι ήσασταν ηθοποιός και ότι σας είχα δει σε σειρές στην τηλεόραση. Αλήθεια, πώς πραγματοποιήθηκε αυτή η στροφή από τον κόσμο των media στον κόσμο της συγγραφής;

Ε.Μ. Καλησπέρα σας και ευχαριστώ για τη φιλοξενία στο υπέροχο blog σας. Η συγγραφή ήταν ανέκαθεν η μεγάλη μου αγάπη, αφού πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να γράφει. Η ηθοποιία (όχι τόσο η τηλεόραση όσο το θέατρο) ήταν άλλη μια μεγάλη αγάπη, την οποία κάποια στιγμή και μετά από πολλή σκέψη αποφάσισα να εγκαταλείψω. Βέβαια, επειδή το μικρόβιο εξακολουθεί να υπάρχει, ασχολούμαι περιστασιακά με αυτήν, συμμετέχοντας σε παραστάσεις φίλων ή κάνοντας μεταγλωττίσεις. Επειδή, όμως, μιλάμε για μικρόβια, φαίνεται ότι εκείνο της συγγραφής ήταν πιο ανθεκτικό και δεν με άφηνε να ησυχάσω. Οφείλω ένα τεράστιο ευχαριστώ στην εκδότριά μου, τη μοναδική Ελένη Κεκροπούλου, που μοιράστηκε το όνειρό μου και με βοήθησε να το πραγματοποιήσω.


Ο χώρος της ηθοποιίας σας βοήθησε καθόλου στη συγγραφή; Στο να σας έρχονται, που λέμε, ιδέες για βιβλία;


Ε.Μ. Οι ιδέες για τα βιβλία έρχονται από διάφορα ερεθίσματα. Από κάτι που θα ακούσω, από μια εικόνα που θα δω, ακόμα και από μια τυχαία σκέψη. Η ηθοποιία νομίζω ότι με βοήθησε κυρίως στο «χτίσιμο» των σκηνών που υπάρχουν στα βιβλία μου, αφού πάντα μου αρέσει να τις οπτικοποιώ και να προσπαθώ να τις «δω» να εκτυλίσσονται μπροστά μου, κατά κάποιον τρόπο να τις σκηνοθετώ.



Μόλις τελείωσα τον «Σπασμένο Καθρέφτη». Το τελείωσα σε 2 μέρες. Έφτιαξα 3-4 σενάρια στο μυαλό μου προσπαθώντας να βρω τη λύση … και όμως το τέλος με καθήλωσε. Και αυτό είναι που με εξιτάρει στην αστυνομική λογοτεχνία. Η ανατροπή. Δεν φοβηθήκατε να ασχοληθείτε με ένα δύσκολο κομμάτι της λογοτεχνίας, ειδικά με τους Σκανδιναβούς και τους Νορβηγούς οι οποίοι κάνουν «θραύση» στην Ελλάδα και όχι μόνο;

Ε.Μ. Η αστυνομική λογοτεχνία υπήρξε ανέκαθεν η μεγάλη μου αγάπη ως αναγνώστρια. Λατρεύω τα μυστήρια και τους γρίφους, το αναπάντεχο που ανατρέπει τα πάντα. Ίσως, λοιπόν, να ήταν μονόδρομος για εμένα η ενασχόλησή μου με το είδος αυτό. Ασφαλώς, δεν αντιλέγω ότι οι Σκανδιναβοί έχουν σήμερα τα πρωτεία στην αστυνομική λογοτεχνία, όμως αυτό δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ανασταλτικός παράγοντας για έναν συγγραφέα. Άλλωστε, και στην Ελλάδα έχουμε εξαιρετικούς συγγραφείς αστυνομικού μυθιστορήματος, των οποίων η γραφή δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από την αντίστοιχη των Σκανδιναβών. Μπορεί κάποιος να αμφισβητήσει τον Γιάννη Μαρή ή τον Τζίμμυ Κορίνη;


Ξεκινώντας, και προσπαθώντας να μην ανακαλύψω τίποτα για την πλοκή, το μόνο που θα σας ρωτήσω ως προς το θέμα του βιβλίου ήταν αν κάνατε έρευνα, συλλογή υλικού, μελετών και ό,τι μπορεί να έχει σχέση με αυτό;

Ε.Μ. Τόσο στον «Σπασμένο Καθρέφτη» όσο και στα υπόλοιπα βιβλία μου, αφιερώνω αρκετό χρόνο στην έρευνα, αφού πρέπει να υπάρχει αληθοφάνεια και συνέπεια σε ό,τι αναφέρεται. Έτσι, στον «Σπασμένο Καθρέφτη» διάβασα πολύ για την επιστήμη της Σπηλαιολογίας, για το Σπήλαιο των Λιμνών (στο οποίο εκτυλίσσεται ένα μέρος της ιστορίας), για την Κλειτορία και την ιστορία της. Παράλληλα, ξαναέπιασα τα βιβλία της Ψυχολογίας από την εποχή που ήμουν φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο, τα οποία μου φάνηκαν εξαιρετικά χρήσιμα για να διεισδύσω στην ψυχοσύνθεση των ηρώων και να αντιληφθώ καλύτερα κάποια θέματα που θίγονται στο βιβλίο (τα οποία, ασφαλώς, δεν μπορώ να αποκαλύψω!).


Και έρχομαι στην ηρωίδα μας… Η Αναστασία ή αλλιώς Νατάσσα … Πόσο ταλαιπωρημένο παιδί, πόσο δύσκολα παιδικά χρόνια … Μπορεί ένα παιδί να βγει αλώβητο από κάτι τέτοιο;

Ε.Μ. Τα παιδικά μας χρόνια καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό την προσωπικότητά μας. Τα τραύματα της παιδικής ηλικίας τα κουβαλάμε, μπορεί και για ολόκληρη τη ζωή μας. Βέβαια, οι άνθρωποι που βρίσκονται γύρω μας μπορούν να μας βοηθήσουν να τα επουλώσουμε, αλλά χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να ξεπεραστούν. Όσο μεγαλύτερο είναι το τραύμα τόσο περισσότερο μας σημαδεύει. Η Αναστασία έζησε μια τραγωδία ως παιδί, η οποία τη σημάδεψε και ασφαλώς κουβαλά στην ψυχή της τα τραύματα από την εποχή εκείνη. Αυτός, άλλωστε, είναι και ο λόγος που αποφασίζει να επιστρέψει, έστω και με άλλη ταυτότητα, στο Σπήλαιο των Λιμνών και στην Κλειτορία, εκεί όπου ξεκίνησαν όλα, για να βρει την αλήθεια και να οδηγηθεί στη λύτρωση, απαλλαγμένη από τα φαντάσματα του παρελθόντος.


Ο πατέρας της Αναστασίας, ο Ισίδωρος, με θύμωσε και με έκανε να θυμηθώ όλες εκείνες τις περιπτώσεις γονιών που συνάντησα όσο ήμουν στην εκπαίδευση όπου εθελοτυφλούσαν μπροστά στα προβλήματα των παιδιών τους. Γιατί πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό; 

Ε.Μ.  Νομίζω ότι αν ως γονείς αποδεχθούμε τα προβλήματα των παιδιών μας, θα είναι σαν να παραδεχόμαστε τη δική μας αποτυχία στον τρόπο που τα μεγαλώσαμε. Προσωπικά, θεωρώ ότι όσοι γονείς εθελοτυφλούν, το κάνουν γιατί πιστεύουν ότι οι ίδιοι δεν έκαναν κάτι σωστά (πράγμα που δεν ισχύει πάντα, αφού η προσωπικότητα ενός ανθρώπου δεν εξαρτάται μόνο από τον τρόπο που μεγάλωσε στην οικογενειακή εστία). Είναι ίσως ένας τρόπος να αποποιηθούν την ευθύνη ή τις κατηγορίες που μπορεί κάποιος να τους προσάψει.


Και η Μόιρα … σκληρή … εκδικητική … κρυμμένη τόσα χρόνια για να καταστρώσει το σχέδιό της και να εκδικηθεί τη Νατάσσα. Τελικά, τι ήταν αυτό που της έκανε το «κλικ» και άρχισε να την κυνηγάει; 

Ε.Μ. Το γεγονός ότι η Νατάσα επέστρεψε στην Κλειτορία ψάχνοντας για την αλήθεια ήταν αυτό που πυροδότησε την εκδικητική συμπεριφορά της Μόιρας και την ανάγκασε να βγει στο προσκήνιο. Αν η αλήθεια μαθευτεί, η Μόιρα θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί να το επιτρέψει. Κυνηγώντας τη Νατάσα, προστατεύει τον ίδιο της τον εαυτό.


Τελικά, είναι εύκολο να ξεφύγουμε από τους εφιάλτες που μας κατατρέχουν;

Ε.Μ. Εύκολο δεν είναι σίγουρα. Όμως, με το να κρυβόμαστε από αυτούς καταφέρνουμε μόνο να τους κάνουμε ακόμη πιο δυνατούς. Ο μοναδικός τρόπος για να ξεφύγουμε είναι να τους αντιμετωπίσουμε, όσο κι αν αυτό μας προκαλεί πόνο.

Κλείνοντας, θα ήθελα, αφού σας ευχηθώ καλοτάξιδο, να μας πείτε μερικά λόγια για το καινούργιο σας βιβλίο. 

Ε.Μ. Σας ευχαριστώ πολύ για τις ευχές. Το νέο μου βιβλίο έχει τον τίτλο «Ποιος σκότωσε την Ιφιγένεια;» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός. Η κεντρική ηρωίδα είναι η Κλαίρη, η οποία επιστρέφει στην Αθήνα από τη Νέα Υόρκη μετά από πολλά χρόνια, με έναν και μοναδικό σκοπό. Να ανακαλύψει τον άνθρωπο που δολοφόνησε τον αδελφό της και να τον οδηγήσει στη Δικαιοσύνη. Στην προσπάθειά της θα έχει συμμάχους τον Γκρεγκ, ο οποίος είναι ο πατριός της, και τον Φίλιππο, έναν ιατροδικαστή, φίλο του αδελφού της. Μαζί θα επιχειρήσουν να βρουν τον δολοφόνο του Κωστή και να σταματήσουν ένα αποτρόπαιο πείραμα, το οποίο στο όνομα της επιστήμης και του γενικού καλού θυσιάζει αθώους.



Συνέντευξη: Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου


Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :