Header Ads

Νέα

Συνέντευξη Ευδοκία Σταυρίδου




ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Ευδοκία Σταυρίδου γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Σκηνοθεσία Κινηματογράφου και Θέατρο. Η μεγάλη της αγάπη για το διάβασμα από τα νεαρά της χρόνια αποτέλεσε ερέθισμα ώστε να στραφεί στα μονοπάτια της γραφής. Ασχολήθηκε επίσης με τη δημιουργία θεατρικών ομάδων στην Πρωτοβάθμια και Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Γράφει ποιήματα, διηγήματα και θεατρικά έργα τα οποία έχουν κατά καιρούς δημοσιευτεί σε έντυπα και ηλεκτρονικά λογοτεχνικά περιοδικά. Το Κάποτε στη Μυτιλήνη είναι το πρώτο της μυθιστόρημα. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών.



ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

Ευδοκία μου, καταρχήν να σου ευχηθώ καλοτάξιδο το καινούργιο σου βιβλίο και να σε ευχαριστήσω που μου έκανες την τιμή να εκφράσω τη γνώμη μου στην επίσημη πρώτη παρουσίαση στις 16 του μήνα. Θα ήθελα αρχικά να μας πεις δυο λόγια για σένα.

Ε.Σ. Εγώ σε ευχαριστώ από καρδιάς, Σίσυ-Χρυσή Αγγελίδου, που θα βρίσκεσαι δίπλα μου σε αυτή την τόσο σημαντική στιγμή της ζωής μου! Γεννήθηκα στην Αθήνα, σπούδασα σκηνοθεσία, παντρεύτηκα, έκανα δύο παιδιά για τα οποία είμαι πολύ υπερήφανη. Κατά τα λοιπά, αγαπώ πολύ το διάβασμα, σύντροφό μου από τα πολύ μικρά μου χρόνια γιατί ήμουν πάντα ένα μοναχικό άτομο που του άρεσε να πλάθει ιστορίες και μέσα τους να χάνεται.

Πότε άρχισες να γράφεις και πώς αποφάσισες να κυνηγήσεις το όνειρο της έκδοσης;

Ε.Σ. Από πολύ μικρή. Η πιο συγκροτημένη προσπάθεια ξεκίνησε όταν ήμουν στο Λύκειο. Ό,τι αισθανόμουν έβρισκε διέξοδο στο χαρτί. Κι αμέσως ο πόνος απαλύνονταν και η χαρά της δημιουργίας έπαιρνε τη θέση της θλίψης. Πέρα από την χαρά της φυγής και της πνευματικής ανάτασης που σου προσφέρει η γραφή, από ένα σημείο και έπειτα, θέλησα να μοιραστώ τα γραφόμενά μου και με άλλους ανθρώπους. Για τους ανθρώπους γράφω. Για τον πόνο, τον καημό, τις χαρές, τις λύπες τους. Κι έτσι ξεκίνησα ένα πολύ μακρύ ταξίδι αναζήτησης εκδοτικού οίκου που διήρκησε δεκατρία ολόκληρα χρόνια. Το ταξίδι αυτό όμως βρήκε ασφαλές λιμάνι στις εκδόσεις Ωκεανός και είναι πιστεύω ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί.


Κάποτε στη Μυτιλήνη… Μια αληθινή ιστορία… Πώς προέκυψε; Ποιος σου αφηγήθηκε την ιστορία;

Ε.Σ. Μια αληθινή ιστορία που μου αφηγήθηκε η πεθερά μου στο δωμάτιο ενός νοσοκομείου το 2004. Μια ιστορία που άγγιξε την ψυχή μου και είπα πως θα την γράψω οπωσδήποτε. Δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να την αφήσω να χαθεί ανάμεσα στις σκόνες του χρόνου και στους χορταριασμένους τάφους.

Κεντρικό πρόσωπο η Νίνα… Την αγάπησα από την πρώτη στιγμή.  Πέρασε πάρα πολλά στη ζωή της από μικρή και όμως στάθηκε στα πόδια της. Πόσο εύκολο είναι αυτό;

Ε.Σ. Καθόλου! Είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο ειδικά όταν υπάρχει τέτοια συναισθηματική φόρτιση και ένα παιδί. Εκεί όμως κρύβεται και η δύναμη της Νίνας. Στο ότι την πιο κρίσιμη στιγμή πήρε αποφάσεις με γνώμονα την λογική και όχι το συναίσθημα. Η Νίνα είναι ένα τραγικό πρόσωπο που δεν μπορεί να συνεχίσει να ζει υπό το βάρος των συνθηκών που δημιουργεί ο έρωτάς της.


Βλέποντας τη Νίνα,  στο μυαλό μου ερχόντουσαν όλες οι γυναίκες που ακόμα και σήμερα δεν μπορούν να διεκδικήσουν τη ζωή τους. Γιατί πιστεύεις συμβαίνει αυτό;

Ε.Σ. Μα η Νίνα διεκδικεί τη ζωή της. Διεκδικεί ό,τι στερήθηκε. Την τρυφερότητα, τον έρωτα, την αγάπη. Και όταν αυτά της δίνονται με όρους που δεν της είναι αποδεκτοί μπορεί να σαστίζει και να αμφιταλαντεύεται αρχικά ή ακόμα και να παραδίδεται πολλές φορές στη δίνη του πάθους, όμως στο τέλος βάζει τα όριά της, τα οποία και τηρεί απαρέγκλιτα, και χαράζει καινούργιους δρόμους, σύμφωνους με τα πιστεύω της. 

Τα ταμπού της εποχής της Νίνας και του Νικήτα θεωρείς ότι έχουν ξεπεραστεί;  Ή υπάρχουν ακόμα;

Ε.Σ. Σαφώς και υπάρχουν ακόμα. Ποιος δεν θα κατηγορήσει το τρίτο πρόσωπο που εισέβαλε σε ένα ζευγάρι; Κι αυτό γίνεται γιατί οι άνθρωποι συνηθίζουμε να ψάχνουμε για εξιλαστήριο θύμα που να βολεύει όλους. Κανένας δεν μπαίνει στη διαδικασία να σκεφτεί πως το τρίτο πρόσωπο δεν φταίει. Η σχέση του ζευγαριού είναι που έχει φθαρεί αφήνοντας περιθώριο στον όποιο τρίτο να εισχωρήσει.


Η καταπίεση της γυναίκας αιώνων τώρα πιστεύεις μας έχει κάνει να φτάσουμε στο άλλο άκρο;
Με το παραμικρό να εγκαταλείπουν την οικογένεια; Να μην συμβιβάζονται;

Ε.Σ. Όχι. Τουλάχιστον εγώ δεν παρατηρώ ένα τέτοιο φαινόμενο. Αντίθετα παρατηρώ γυναίκες κουρασμένες υπό το βάρος της δουλειάς, των παιδιών, της φροντίδας του σπιτιού κλπ, να υπερβαίνουν τα όριά τους και πολλές φορές να πληρώνουν το τίμημα των μικροαστικών αντιλήψεων που μας διακατέχουν ακόμα και με την ψυχική και σωματική τους υγεία.

Και ο Νικήτας…  ο έρωτας της Νίνας… Η αγάπη του δεν στο κρύβω μου φάνηκε ακραία… Εγωιστής και παράλογος… Ήθελε να εξουσιάζει τα πάντα.  Αιτία το χρήμα και η δύναμη που του παρείχε ή απλά ένας άντρας κυρίαρχος;

Ε.Σ. Ο Νικήτας! Εγώ τον αγαπώ τον Νικήτα εξίσου με όλους μου τους ήρωες. Είναι το πιο τραγικό πρόσωπο του βιβλίου γιατί είναι το πιο αλυσοδεμένο. Αυτή η αέναη πάλη ανάμεσα στα θέλω και τα πρέπει πόσο πολύ μπορεί να γονατίσει και τον πιο ισχυρό άνθρωπο. Πόσο δυστυχισμένος μπορείς να γίνεις όταν κάνεις την πρώτη υποχώρηση. Από κει και πέρα ήταν προδιαγεγραμμένο το γεγονός πως ο έρωτας θα επέστρεφε με κάποιο άλλο πρόσωπο πιο δυνατός και θα τον συνέτριβε. 


Δεν σου κρύβω ότι δεν του βρήκα κανένα ελαφρυντικό... Η αγάπη κάνει τον άνθρωπο ευτυχισμένο…  Ο Νικήτας κατά τη γνώμη μου δεν ήξερε να αγαπά. Γιατί οι άνθρωποι κάνουν τόσο δύσκολο κάτι τόσο απλό;

Ε.Σ. Θα διαφωνήσω. Η αγάπη από τις απαρχές της ανθρώπινης ύπαρξης είναι το πιο πολύπλοκο και βασανιστικό συναίσθημα για τον άνθρωπο. Γιατί ο άνθρωπος είναι εγωιστής και κτητικός. Μόνο η αγάπη της μάνας είναι ανιδιοτελής και αυτό όχι πάντα. Μπορεί με τη λογική μας να μας φαίνεται κάτι απλό και εύκολο αλλά όταν υπάρχει συναισθηματική εμπλοκή όλα καταρρίπτονται και επικρατούν τα ζωώδη ένστικτα.

Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχηθώ να ταξιδέψουν όσοι περισσότεροι γίνεται στη Μυτιλήνη της Νίνας και να δώσεις μια συμβουλή σε όσους διεκδικούν το όνειρο της έκδοσης του βιβλίου τους.

Ε.Σ. Σίσυ-Χρυσή Αγγελίδου, σε ευχαριστώ από καρδιάς! Μακάρι το ''Κάποτε στη Μυτιλήνη'', η Νίνα, ο Νικήτας,  μα και όλοι οι υπόλοιποι ήρωες αυτού του βιβλίου, να αγγίξουν τις καρδιές των αναγνωστών μου όπως άγγιξαν και την δική μου.
Η συμβουλή μου σε όσους ονειρεύονται να εκδώσουν το βιβλίο τους είναι να μην εγκαταλείπουν ποτέ όσες αρνήσεις κι αν ακούσουν. Αν αγαπάς και πιστεύεις αυτό που κάνεις, αν δίνεις την ψυχή σου και σέβεσαι τον αναγνώστη σου ως εαυτόν, τότε θα βρεθεί τρόπος και να το μοιραστείς.


Κατηγορία: Ελληνική Πεζογραφία/Λογοτεχνία

Ημ. Έκδοσης: 31 Μαίου 2017

ISBN: 978-618-5284-10-7

Σελίδες: 464









          Συνέντευξη/επιμέλεια: Χρυσή-Σίσυ Αγγελίδου

Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :