Header Ads

Νέα

Αναβίωση διαχρονικής μνήμης



Αναβίωση διαχρονικής μνήμης

…γράφει η Νάγια  Γούγου-Μητροπούλου

Το θέμα των ημερών: πώς περάσαμε τις γιορτές! Τι ψωνίσαμε, τι φάγαμε, τι ήπιαμε. Που πήγαμε να διασκεδάσουμε. Θα ήθελα να ομολογήσω ότι δεν υπήρξα ανάμεσα σε αυτούς που είχαν το προνόμιο να απολαύσουν όλα αυτά (κάποτε ήμουν όμως). Αλλά, ακόμα κι όταν ήμουν, δεν παρέβλεπα την πραγματικότητα. Θα σας αφηγηθώ μια σκηνή που χαράχτηκε για ακόμα μια φορά, μετά από καιρό στην μνήμη μου.

Έχω πάει Θεσσαλονίκη, περιχαρής, να παραλάβω τον αδερφό μου πρόσφατα από το αεροδρόμιο, ο οποίος στα 17 του χρόνια έχει γίνει εργατικός μετανάστης στη Γερμανία. Κατεβαίνουμε στο κέντρο να πάρει κάποια πραγματάκια που χρειαζόταν. Προχωρώντας κατά μήκος της οδού Τσιμισκή , φτάνουμε στο εμπορικό κέντρο. Έξω από ένα γνωστό μεγάλο εμπορικό κατάστημα, πέφτει το βλέμμα μου πάνω σε έναν νεαρό. Ήταν μεταξύ 28 με 30 χρονών. Από το κρύο που είχε καθότι 20:00 περασμένες, είχε τυλιχτεί σε ένα βρώμικο γκρι λεπτό μπουφάν. Στα χέρια του κρατούσε ένα σάντουιτς και το έτρωγε, λες και κάποιος παραμόνευε να του το πάρει. Ήταν εμφανές ότι είχε καιρό να φάει. Γύρω του κόσμος περιδιάβαινε σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Αισθάνθηκα απογοήτευση και πικρία.

Στ’ αλήθεια τώρα… Αυτή ήταν η μοίρα που περιμένει την γενιά μου; Αν παραμείνει εδώ, να ζει στο δρόμο ή αλλιώς να ξενιτεύεται; Από πότε ο κόσμος σταμάτησε να συμπονάει τον διπλανό του; Γιατί πρέπει η κρίση να χτυπήσει την πόρτα τους καθενός και να συνειδητοποιήσει την πραγματικότητα σε όλο της το οικτρό μεγαλείο; Δεν βγάζω κακία, γιατί εγώ δεν πέρασα τις «καλές γιορτές» που όλοι συζητούν. Βγάζω παράπονο γιατί η γενιά μου βλέπει τις ελπίδες και τα όνειρα της να γκρεμίζονται. Και κανείς δεν δείχνει να νοιάζεται.

Δεν θα ξεχάσω στο παρελθόν που ένα παιδί ζητιάνευε στην ίδια οδό πριν 5 χρόνια περίπου, σ’ εκείνα τα κεντρικά λημέρια της πόλης πάλι. Ήταν γύρω στα 35. Έγραφε μια χάρτινη πινακίδα δίπλα του «πεινάω». Τότε, μια κυρία με ένα σάντουιτς από το παραδίπλα κατάστημα και ένα νεράκι, τον πλησίασε και του τα έδωσε. Πάλι γιορτινές μέρες ήταν. Δεν θα το ξεχάσω αυτό. Αναθάρρησα ότι ίσως τελικά, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι.


Επιμέλεια κειμένου/επεξεργασία εικόνας: Νάγια  Γούγου-Μητροπούλου

Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :