Header Ads

Νέα

Ανακρίνοντας τον Γιάννη Κυζιρόπουλο

Επιτέλους! Μετά από συγχρονισμό πολλών πραγμάτων, λες και το σύμπαν συνωμότησε εναντίον μου, είμαι στην ευχάριστη θέση να φιλοξενήσω στο blog μας τον πρωτοεμφανιζόμενο και πολλά υποσχόμενο Γιάννη Κυζιρόπουλο με το βιβλίο του “Από μέσα πεθαμένοι”. Ας τον ανακρίνουμε παρέα!


Βιογραφικό:

Ο Γιάννης Κυζιρόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα τον Ιούλιο του 1994. Σήμερα είναι φοιτητής της Γεωπονικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Το “Από μέσα πεθαμένοι” γράφτηκε στο διάστημα 2013 με 2016, και είναι το πρώτο του βιβλίο που εκδίδεται.

 Η Ανάκριση

Καλησπέρα σας κι ευχαριστώ πολύ για την τιμή να μιλήσουμε μαζί. Ποιος είναι ο Γιάννης Κυζιρόπουλος και τι τον ώθησε στην πράξη αυτή, της οποίας το αποτέλεσμα απολαμβάνουμε σήμερα; Πώς ήταν το ταξίδι αυτό, μέχρι τα ράφια των βιβλιοπωλείων;

Γ.Κ. Καλησπέρα σας, εγώ σας ευχαριστώ για την τιμή που μου κάνετε να με φιλοξενείτε στο blog σας.

Η αλήθεια είναι πως δεν έχω και πολλά να πω για μένα, είμαι 23 χρονών, μοναχοπαίδι, γεννημένος στην Αθήνα, στην οποία και θα επιστρέψω οριστικά αυτό το καλοκαίρι λόγω της περάτωσης των φοιτητικών μου σπουδών στην Γεωπονία του ΑΠΘ.

Γράφοντας, αναρωτήθηκα πολλές φορές, "για ποιον λόγο γράφεις;", και οι απαντήσεις στις οποίες κατέληγα κάθε φορά ήταν δύο. Γράφουμε γιατί είναι ανάγκη, γιατί δεν γίνεται αλλιώς, γιατί θα εκραγούμε, θα σκοτώσουμε ή θα σκοτωθούμε (όπως έλεγε και ο Μπουκόφσκι) αν δεν το κάνουμε αυτό· είναι η εγγενής ανάγκη έκφρασης που έχουμε όλοι μας —την οποία εκπληρώνει με διαφορετικούς τρόπους ο καθένας, καλλιτεχνικούς ή μη. Ο δεύτερος λόγος, είναι πως ονειρευόμουν πολύ ρομαντικά και αφελέστατα, πως το βιβλίο θα ταξιδέψει σε όλη την Ελλάδα, και ίσως να βρεθούν τότε έστω 2-5-10 άνθρωποι "μόνοι", που θα "επικοινωνήσουμε" πλήρως, κι ας μην έχουμε ιδέα πως μοιάζει η φωνή, το πρόσωπο, το βλέμμα του ενός ή του άλλου.

“Από μέσα πεθαμένοι”, λοιπόν. Δε μπορείς παρά να διακρίνεις μια απογοήτευση, μια απελπισία. Εκφράζοντας τη νέα γενιά, τι μπορεί να την έχει οδηγήσει εκεί; Τι προτείνετε εσείς σαν αντίδοτο; Λειτούργησε με αυτόν τον τρόπο η αποτύπωση των σκέψεων σας στο χαρτί, κάπως αγχολυτικά;

Γ.Κ. Η κοινωνία, γενικότερα. Η ανθρώπινη φύση, η οποία δεν είναι αρκετά "ανθρώπινη" σε κοινωνίες με νοοτροπία, όπως η δική μας. Μοιάζουμε καταδικασμένοι στην αστική μιζέρια, ειδικά οι άνθρωποι των μεγαλουπόλεων, πόσο μάλλον στα μάτια των εφήβων που είναι από την φύση τους αντιδραστικοί.

Δε νομίζω πως διαθέτω το αντίδοτο για μια τόσο άρρωστη κοινωνία. Κάποτε, σε κάποια ταινία, άκουσα πως "ο κόσμος δεν θα καταστραφεί από τους κακούς ανθρώπους, αλλά από τους καλούς που δεν τους σταμάτησαν", ίσως λοιπόν αυτό να είναι μια κάποια λύση.


Για τους νέους τώρα, σίγουρα δεν το διαθέτω αυτό το αντίδοτο, ξέρω όμως πως μπορούσαν να διαχειριστούν τα συμπτώματα. Πρέπει να τους δίνουμε τα εφόδια, τις υποδομές και τα εκφραστικά μέσα, ώστε να μετουσιώνουν όλη τη σκοτεινιά που έχουν μέσα τους σε τέχνη, ή σε επιστήμη, ή σε οτιδήποτε δημιουργικό τους βοηθά να αισθάνονται καλύτερα με τον εαυτό τους. Εννοείται πως για μένα το γράψιμο λειτούργησε ως κάτι πολύ ισχυρότερο κι από αγχολυτικό!


Συναντάμε τον Παύλο, έναν 16χρονο μαθητή λυκείου, που δε διανύει την καλύτερή  του περίοδο. Έντονα προβληματισμένος, σε ψυχικό κενό, με προβλήματα στο σπίτι, στο σχολείο, στην Ελλάδα της κρίσης, της ανεργίας, της βίας, του ρατσισμού, του σαθρού, δυστυχώς, εκπαιδευτικού συστήματος . Αντιπροσωπεύει ένα μικρό ποσοστό παρόμοια σκεπτόμενων παιδιών, όταν η πλειοψηφία τους αναλώνεται σε πράγματα ανώφελα και κινήσεις χωρίς μέλλον ή όχι;

Γ.Κ. Φυσικά, και ιδίως σε αυτά τα παιδιά νομίζω πως απευθύνεται το συγκεκριμένο βιβλίο, καλώς ή κακώς αντιλήφθηκαν την πραγματικότητα από νωρίς, κι αυτό αποτελεί μια βάναυση διαδικασία —για κάθε ηλικία. Από την άλλη, η εφηβεία είναι εκ των πραγμάτων μια δύσκολη ηλικία, για όλους. Απλώς στα περισσότερα παιδιά δεν έχουν δοθεί ποτέ τα ερεθίσματα να προβληματιστούν πραγματικά για το οτιδήποτε —και αυτό δεν είναι δική τους ευθύνη, αλλά των γονέων τους και του αποστειρωμένου εκπαιδευτικού συστήματος— και έτσι καταλήγουν συνήθως να ασχολούνται διαρκώς με ένα κινητό στο χέρι, και να ζουν για την ψεύτικη εικόνα που θα δημιουργήσουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μιμούμενοι τους "μεγάλους", τους "πολλούς". Αν τους είχε μεταλαμπαδευτεί η μαγεία του κυνηγιού της ουσιαστικής γνώσης (όχι της σχολικής), ή της δημιουργίας, ή της επαφής με την φύση, σίγουρα θα άλλαζε και η νοοτροπία αλλά και η κουλτούρα των κατοίκων της χώρας μας σιγά σιγά. Βέβαια, αυτό απαιτεί δουλειά σε βάθος γενεών και προϋποθέτει και μια έστω βασική προϋπάρχουσα παιδεία των όποιων παιδαγωγών...

Πώς ένας φοιτητής της Γεωπονικής σχολής χρησιμοποιεί έτσι άριστα, λίγο πιο ασυνήθιστες και ιδιαίτερες λέξεις της πλούσιας γλώσσας μας; Είναι καθαρά δικό σου γνώρισμα ή ένα απαραίτητο προσόν για όποιο μαθητή θέλει να ακολουθήσει κάποιο ανώτατο ίδρυμα, το να είναι αρκετά καλός σε όλους τους τομείς ή τις κατευθύνσεις μαθημάτων, όσο διαφορετικοί κι αν είναι;

Γ.Κ. Ασφαλώς και δεν ειναι απαραίτητο προσόν αυτό για την εισαγωγή σε κάποιο ανώτατο ίδρυμα. Δεν είμαι άριστος σε τίποτα, και αυτό αποτελεί το μεγάλο μου "μαράζι", καθώς δε συμπαθώ καθόλου και φοβάμαι πολύ την "μετριότητα"· και το ότι ανήκω σ' αυτήν.

Παρ' όλα αυτά, όσον αφορά κάποιες πιο ιδιαίτερες λέξεις, ίσως με καθόρισαν πολύ τα αναγνώσματα μου. Ίσως η —σε πολλά εισαγωγικά— ρομαντική και λόγια γραφή των κλασικών και των "καταραμένων" να μου δημιούργησαν ένα συγκεκριμένο πρότυπο λογοτεχνίας, το οποίο ως έναν βαθμό θα ήθελα να ακολουθήσω· άλλωστε η ζωή είναι τόσο κυνική που δεν βλάπτει και λίγος ρομαντισμός, είναι ένα αναγκαίο φιλί της ζωής, θεωρώ. Φυσικά, όλα αυτά δεν σημαίνουν πως δεν εκτιμώ και την πιο μοντέρνα ή τη σύγχρονη γραφή...



Οι  γονείς μας, οι μεσήλικες, οι βολεμένοι, οι κουρασμένοι  από τη ρουτίνα, όσοι πλησιάζουν τη σύνταξη(;) πραγματικά ξέχασαν τι σημαίνει να είσαι 20; Τελικά, ποια γενιά είναι εκείνη που χαρακτηρίζεται από απάθεια; Οι τέχνες και η ενασχόληση με οποιαδήποτε μορφή τέχνης βοηθάει να δεις την αλήθεια γύρω σου;

Γ.Κ. Υποθέτω πως ξέχασαν, όλοι ξεχνάμε, κι εγώ έχω ξεχάσει ήδη πως ήμουν 10 χρόνια πριν. Όλοι είμαστε απαθείς. Στην τελευταία ερώτηση θα απαντήσω με λίγους στίχους από ένα από τα πιο αγαπημένα μου συγκροτήματα, που δυστυχώς δεν τους πολυπρόλαβα, τους Στέρεο Νόβα:



"Μην αφήσεις τη ζωή να σε πάρει από κάτω

τους φόβους που σε τρέφουν να τους κάνεις κάτι άλλο
κάνε τους ποίηση ή μηχανήματα σπουδαία
Μη γυρνάς την πλάτη, μη ζεις στο ψέμα
πολέμησε το άδικο και κάθε είδους βία
σκέψου θετικά και μη γελάς με ηλίθια αστεία"

Τι ποσοστό αντιπροσωπεύουν τα παρακάτω συναισθήματα στο βιβλίο αυτό και κατ’ επέκταση στη ζωή ενός έφηβου, στις μέρες μας;

Αγάπη/πάθος/έρωτας;
Οδύνη/μελαγχολία/Πόνος;
Συγκίνηση/θλίψη/απόγνωση;
Ματαιότητα/απάθεια;

Γ.Κ. Θα ήθελα να γράψω δίπλα σε όλα "100%", διότι ακόμα και όταν σε κάποια σημεία του βιβλίου κάποια συναισθήματα υπερισχύουν εκκωφαντικά και  τα υπόλοιπα μοιάζει να έχουν εξαλειφθεί, είναι πάντα εκεί, υποβόσκουν κάπου στο background. Το σίγουρο είναι πως όλοι οι πρωταγωνιστές του βιβλίου νιώθουν υπερβολικά έντονα.

Το αστείο είναι πως και στην ζωή ενός έφηβου, όλα τους αντιπροσωπεύουν το 100%, απλώς σε διαφορετικές χρονικές στιγμές —πολλές φορές διαδέχονται η μία την άλλη μέσα σε μερικά λεπτά.

Τι θα θέλατε ιδανικά να αφήσει σε κάποιον που θα το διαβάσει αυτή η προσπάθειά σας; Πώς έγινε η επιλογή του επιλόγου;

Γ.Κ. Το τέλος το γνώριζα πριν καν γραφτεί το βιβλίο...!
Ο καθένας βγάζει τα δικά του συμπεράσματα και κρατάει αυτά που θέλει από ένα βιβλίο.

Εγώ θα ήθελα απλά να έχουμε "επικοινωνήσει", έστω και λίγο, έστω κι αν αυτή θα είναι η μόνη επικοινωνία που θα έχουμε ποτέ. Τα βιβλία και οι ταινίες —ακόμα και τα τραγούδια— που έχω αγαπήσει περισσότερο στην ζωή μου, είναι αυτά που με έχουν κάνει να συναισθανθώ τους δημιουργούς και τους ήρωές τους. Αυτά που με στοίχειωσαν, και με έκαναν να δακρύσω είτε με δάκρυα χαράς, είτε συγκίνησης, είτε θλίψης, επειδή κατάφερα(ν) να βυθιστώ πλήρως μέσα στο σύμπαν τους...


Έχει αλλάξει η ζωή σας από τότε που “κυκλοφορείτε” πια εκδοτικά; Είστε ανοιχτός σε όλες τις απόψεις που αφορούν στο βιβλίο σας; Τι είδους βιβλία προτιμάτε να διαβάζετε και πόσο σας επηρεάζουν;

Γ.Κ. Δεν έχει αλλάξει σχεδόν καθόλου, άλλωστε δεν έχω καταφέρει τίποτα ακόμη.
Φυσικά και είμαι ανοιχτός σε όλες τις απόψεις, όπως θα έπρεπε όλοι οι συγγραφείς, ειδικά οι νέοι. Το αντίθετο θα ήταν ανόητο και μη παραγωγικό εκ μέρους μου, αλίμονο αν στα 23 μου παρίστανα την αυθεντία. Δεν εθελοτυφλώ όσον αφορά τα —πολλά— ψεγάδια της γραφής μου.

Οι μόνες κριτικές που δεν με αφορούν είναι όσες έχουν ως κίνητρο την προσωπική εμπάθεια, αλλά παραδόξως οι περισσότερες κριτικές ως τώρα είναι θετικές, δεν μου έχει τύχει σχεδόν κανένα τέτοιο περιστατικό, με μία μονάχα εξαίρεση.


Ωστόσο, θεωρώ πως ακόμα και σε τέτοιες περιπτώσεις οι συγγραφείς —ειδικά οι καταξιωμένοι— δεν πρέπει να μπλέκονται σε αντιπαραθέσεις, ο κόσμος που διαβάζει τις βιβλιοκριτικές γνωρίζει λίγο πολύ ποια άτομα έχουν επίπεδο και επιχειρήματα, και τους κρίνουν οι ίδιοι.



Αν ο Παύλος είχε τη δυνατότητα να διαλέξει μια μουσική επένδυση για τη ζωή του, ποια θα ήταν αυτή;

Γ.Κ. John Frusciante, Nick Cave, Radiohead, και πολλοί ακόμη που αναφέρονται και στο βιβλίο. Πάντως όσο έγραφα το βιβλίο, γνώρισα και αγάπησα πολύ ένα κομμάτι, που το θεωρώ άτυπα και το soundtrack του βιβλίου, "I hope you 'll be missing me, like I will miss you" απο Perishers.


Πού σας βρίσκουν οι αναγνώστες σας; Μια αγαπημένη σας φράση που χρησιμοποιείται συχνά; Είναι στα σχέδιά σας να συνεχίσετε το ταξίδι στους κόλπους της συγγραφής; Υπάρχει κάτι “οραματισμένο” ήδη μέσα σας;

Γ.Κ. Το βιβλίο οι αναγνώστες μπορούν να το παραγγείλουν απ' ευθείας από τις Εκδόσεις Όστρια με τηλεφωνική παραγγελία, είτε να το παραγγείλουν σε οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο της χώρας, αν δεν υπάρχει ήδη.

Εμένα με βρίσκουν στην προσωπική μου σελίδα στο facebook, και στην σελίδα του βιβλίου ("Από μέσα πεθαμένοι") όπου ανεβαίνουν αποσπάσματα και κριτικές του βιβλίου!

Κατά καιρούς μου κολλάνε διάφορα τσιτάτα και ατάκες από βιβλία ή ταινίες, αλλά εδώ και ώρα δεν μπορώ να θυμηθώ τίποτα το συγκλονιστικό, όσο κι αν στύβω το μυαλό μου. Ωστόσο, όταν τσουγκρίζω το κρασί μου με τους φίλους μου, συνηθίζω να λέω μια ατάκα που πρωτοείδα κάποιο βράδυ σ' ένα τοίχο έξω από ένα ρεμπετάδικο.

"Ο Θεός να μας έχει καλά, να γινόμαστε χάλια!".

Θέλω να συνεχίσω, αν και θα είναι δύσκολο γιατί θα ξεκινήσω το μεταπτυχιακό μου του χρόνου. Υπάρχει κάτι στο μυαλό μου από καιρό, αλλά περιμένω να δημιουργηθεί πλήρως το σύμπαν του βιβλίου αυτού στο κεφάλι μου, υποσυνείδητα, κι ύστερα να περάσει στο χαρτί...

Ήταν μεγάλη μου χαρά και τιμή να σας γνωρίσω και να συνομιλήσω μαζί σας. Εύχομαι να συνεχίσετε να αποτυπώνετε και να απολαμβάνετε ό,τι σας εκφράζει. Καλοτάξιδο! Ας είναι το εφαλτήριο για την ανέλιξή σας, που θα μας οδηγήσει και σε άλλα όμορφα αναγνωστικά ταξίδια.

Γ.Κ. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την όμορφη φιλοξενία σας και για τις διεισδυτικές και πολύπλευρες ερωτήσεις σας! Η τιμή είναι όλη δική μου! Καλή συνέχεια και σε εσάς και στο υπέροχο blog σας, δηλώνω φανατικός ακόλουθος της σελίδας των Θεματοφυλάκων από καιρό!!!

                                                            Συνέντευξη/επιμέλεια: Χαρά Δελλή
Επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα


Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :