Header Ads

Νέα

Κάποτε στη Μυτιλήνη... μέσα από τη δική μου ματιά.

Τη Μυτιλήνη τη γνώρισα στα 17 μου… Διακοπές για να ξεχαστώ που δεν είχα περάσει στις Πανελλήνιες… Ένα νησί μαγικό, ένα νησί γεμάτο φυσικές ομορφιές, ένα νησί με φιλόξενους ανθρώπους… Σε αυτό το νησί με μετέφερε η Ευδοκία και με έκανε να πω «Κάποτε στη Μυτιλήνη»…

Η Νίνα αποφασίζει να πει στην κόρη της, Αλκμήνη, την ιστορία της ζωής της… Μία ιστορία που ξεκινά χρόνια πριν, «Κάποτε στη Μυτιλήνη», και αφορά τον έρωτά της με τον Νικήτα… Μία ιστορία που και μόνο το γεγονός ότι είναι αληθινή σε βάζει σε διαδικασία σκέψης αμέσως…


Δεν θα πω λεπτομέρειες για την ιστορία … Αυτή θα την ανακαλύψετε μέσα από την όμορφη γραφή της συγγραφέως… Μια γραφή ξεχωριστή, χωρίς περιττολογίες και υπερφίαλες περιγραφές… Μία γραφή με όμορφες εικόνες που σε μεταφέρουν στο νησί της Μυτιλήνης και νοιώθεις ότι σεργιανίζεις και εσύ μαζί με τη Νίνα, τον Νικήτα, τον Ιγνάτη και τη Μαρίκα στα στενά της Μυτιλήνης και των χωραφιών. Εικόνες τόσο ζωντανές που σε μεταφέρουν στο όμορφο αρχοντικό του Νικήτα και της γυναίκας του…


Αυτό το οποίο, όμως, πραγματικά ξεχωρίζει μέσα από την γραφή της Ευδοκίας είναι το ψυχογράφημα όλων των ηρώων. Δεν ωραιοποιεί τους ήρωες, δεν τους προβάλλει ως «θύματα» ή ως «τις τέλειες προσωπικότητες». Αντιθέτως, τους παρουσιάζει με όλα τους τα καλά χαρακτηριστικά, αλλά το σημαντικότερο, με όλα τους τα τρωτά σημεία. Το βιβλίο δεν είναι απλά άλλο ένα μυθιστόρημα, άλλη μία μυθοπλασία. Είναι μία αποτύπωση της πραγματικότητας και η φαντασία υπάρχει απλά σε περιγραφές τις οποίες η συγγραφέας δεν θα είχε άμεση γνώση.

Ως προς τους πρωταγωνιστές? Τι να πρωτοπώ?… Νευρίασα με τον Νικήτα, θύμωσα και πολλές φορές σκέφτηκα ότι αν τον είχα μπροστά μου θα τον χαστούκιζα. Μου θύμισε ένα κακομαθημένο παιδί που είχε μάθει να τα έχει όλα δικά του. Αγάπησε με έναν ιδιαίτερο τρόπο τη Νίνα, με μία αγάπη κτητική, μία αγάπη που κατά τη γνώμη μου σφίγγει και εγκλωβίζει τον άλλον. Θαύμασα τη Μαρίκα και τον Ιγνάτη, τον άντρα της, για την αμέριστη αγάπη προς τη Νίνα και τη συμπαράστασή τους… Άνθρωποι και «φίλοι» υπάρχουν πολλοί δίπλα μας… Δύσκολα όμως δέχονται να πάνε κόντρα στα πρέπει της εποχής και να σταθούν δίπλα μας… αυτό έκαναν η Μαρίκα και ο Ιγνάτης, ενάντια στην κοινωνία και τα πρέπει της, στήριξαν τη Νίνα…



    Και η Νίνα… Εδώ απλά πόνεσα, στεναχωρήθηκα, θαύμασα και υποκλίθηκα μπροστά στο μεγαλείο της… Μία γυναίκα που πήγε κόντρα σε όλους και σε όλα… Πολέμησε για την αγάπη της… Αλλά το σημαντικότερο πολέμησε για το παιδί της… Λύγισε, αλλά ξανασηκώθηκε… Από μικρή, η ζωή της έδειξε το σκληρό πρόσωπό της… Και εκεί που είχε αποδεχθεί τη μοίρα της, ήρθε ο έρωτας του Νικήτα να τα αλλάξει όλα… Και τα άλλαξε… τόσο μέσα της, όσο και στον περίγυρό της… Αντιστάθηκε στις απειλές, στο χρήμα και στον συμβιβασμό… Με λίγα λόγια, η Νίνα έκανε την επανάστασή της… Μία επανάσταση απέναντι στην κλειστή κοινωνία, στις παρωπίδες των ανθρώπων, τις προκαταλήψεις και τις απαιτήσεις του κόσμου…





        Και αυτό ακριβώς είναι που μου έμεινε από το βιβλίο… Ότι δεν πρέπει να συμβιβάζεσαι, να υποτάσσεσαι στα θέλω και τα πρέπει των άλλων… Το πιο σπουδαίο είναι να εναντιώνεσαι στις απαιτήσεις των άλλων και να διεκδικείς… Να διεκδικείς τη ζωή σου…


         Αυτό μου έδωσε η Ευδοκία μέσα από το όμορφο ταξίδι «Κάποτε στη Μυτιλήνη» και την ιστορία της Νίνα… Αυτή την ιστορία, με τους τόσο ξεχωριστούς και ιδιαίτερους πρωταγωνιστές… Σας συνιστώ να διαβάσετε και να ταξιδέψετε…



Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :