Header Ads

Νέα

Η… σπάνια Αγάπη ......

Δεν περίμενα κάτι λιγότερο πρωτότυπο και σπάνιο από την Αγάπη Ντόκα. Δείτε το βιογραφικό της και θα καταλάβετε.

Βιογραφικό
Ο πελαργός με προσγείωσε τη μέρα των Χριστουγέννων του 1963 στη Θεσσαλονίκη! Στην πόλη που γράφεται με δύο σίγμα και προφέρεται με πολλά λάμδα, όπου όλα είναι χαλαράκαι πίνουμε φραπέ με το καλαμάκι. Εδώ μεγάλωσα, πήγα νηπιαγωγείο, δημοτικό, γυμνάσιο, λύκειο, έμαθα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, παντρεύτηκα και απέκτησα δύο κόρες κι εγγόνια! Δούλεψα ως ντίλερ σε τάπερ και καλλυντικά, βοηθός μηχανογράφησης σε εκπαιδευτικό οργανισμό, ταμίας, προϊσταμένη, υπεύθυνη καταστήματος, γραμματέας σε δικηγορικό γραφείο, τόσο ώστε να μη δικαιούμαι σύνταξη! 
Ήμουν ιδρυτικό μέλος της δράσης το «Ράφι της Αγάπης» και είμαι μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος. 
Έχω πάρει μέρος με τα κείμενά μου «Στην κρίση μη μ’ αγαπάς» και «Να το αποφεύγεις το ηλιοβασίλεμα» στο συλλογικό βιβλίο «Αχτίδες στο σκοτάδι» (2016, εκδ. «Ανάτυπο»). 
Το διήγημά μου «Χίλιες και μία νύχτες» πήρε τιμητική διάκριση στο διαγωνισμό «Λογοτεχνικές πένες 2016» που συνδιοργάνωσαν οι εκδόσεις «Γράφημα» και το GoodBooksweb.com. Αυτή είναι η πρώτη μου απόπειρα να γράψω κάτι ολοκληρωμένο, γιατί από χαρτιά, χαρτούδια και χαρτάκια μέσα στα συρτάρια, πάνω στα τραπέζια και στα ράφια, άλλο τίποτα!

Δεν κρατιέμαι να συνομιλήσω μαζί της…


Καλησπέρα Αγάπη κι ευχαριστώ πολύ που δέχτηκες να μιλήσεις στο blog των Θεματοφυλάκων Λόγω Τεχνών για σένα και το βιβλίο σου. Γνωρίζω πως έχουν προστεθεί και νέα πράγματα στο βιογραφικό σου, αλλά καλύτερα να μας πεις εσύ γι’ αυτά. Τελικά, είναι “πολυεργαλείο” η Αγάπη;

Α.Ντ.: Καλησπέρα και σε σένα, Χαρά! Σ’ ευχαριστώ κι εγώ που με συμπεριλάβατε στο blog σας, στην ενότητα της γνωριμίας με τους ανθρώπους που αγαπούν τις λέξεις.Η αγάπη από μόνη της είναι το πολυεργαλείο που ωθεί τον καθένα μας να ασχοληθεί μ’ αυτά που λαχταράει. Αν δεν υπάρχει μέσα σου αυτή η κινητήριος δύναμη, τότε δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ο ενθουσιασμός, ούτε και η όρεξη για να σηκωθείς απ’ την βολική πολυθρόνα με την γούβα που έχει σχηματίσει το σώμα σου στα αφράτα μαξιλάρια. Όλα είναι όχι απλά θέμα θέλησης, αλλά απόφασης να ξεβολευτείς. Κι έτσι τα βιογραφικά αρχίζουν και πληθαίνουν τις γραμμές τους. 

Στο δικό μου συμπληρώθηκε μία ακόμα γραμμή: το κείμενό μου με τίτλο «Το θλιμμένο παλικαράκι» επιλέχθηκε μέσω της Ένωσης Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και διαβάστηκε μαζί με τα κείμενα άλλων δημιουργών της ΕΛΒΕ στο «Λογοτεχνικό Αναλόγιο Μάιος 2017», στο φουαγιέ του Βασιλικού Θεάτρου.


“Καταδικασμένη να είσαι σπάνια”, λοιπόν. Ελκυστικός τίτλος, με ιδιαιτερότητες. Δικιά σου επιλογή; Όταν το διάβασες, τυπωμένο πια, σαν αναγνώστης, ποια στοιχεία του βιβλίου βρήκες σπάνια, ώστε να το επιλέξει κανείς;

Α.Ντ.: Ο τίτλος ήρθε αυθόρμητα, ως φυσικό επακόλουθο, όταν διάβασα κάπου μια φράση του Λα Ροσφουκώ: «Μπορεί κανείς να βρει γυναίκες που δεν είχαν καμία ερωτική σχέση στη ζωή τους, αλλά είναι σπάνιο να βρει γυναίκες που είχαν μόνο μία». Η λέξη «σπάνιο» ήταν αυτή που πυροδότησε μέσα μου πρώτα τον τίτλο κι έπειτα την ιστορία. Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι θα είχε ενδιαφέρον να γράψω κάτι γι’ αυτήν την σπανιότητα. Και επειδή θεωρώ ότι έχω χιούμορ, την έγραψα μ’ αυτό το ύφος. Όταν το έπιασα το βιβλίο στα χέρια μου, ενθουσιάστηκα με το εξώφυλλό του, παρόλο που ήταν δική μου επιλογή ανάμεσα σε άλλα που μου πρότεινε το γραφιστικό τμήμα του εκδοτικού μου οίκου. Οφείλω ένα μεγάλο Ευχαριστώ και Μπράβο στην Ελπίδα Ζαχαράκη και στην Ξένια Αποστολίδου, αφού διακρίθηκε ως ένα από τα εννέα καλύτερα για το 2016. Ξεφυλλίζοντάς το, κατάλαβα ότι τα μικρά κεφάλαια που είχα επιλέξει για να δώσω την ιστορία, το έκαναν πιο εύκολο στην ανάγνωση. Κι όταν άρχισα να το διαβάζω, βιαζόμουν να γυρίσω τη σελίδα για να δω τι γίνεται παρακάτω. Εντελώς διαστροφικό!


Μίλησέ μας για τη συνονόματή μου ηρωίδα, τη Χαρά και την “πάθησή” της. Αισθάνομαι σαν να παρατηρούσες καιρό το παιχνίδι προσέγγισης των δυο φύλων στον πραγματικό κόσμο, και να αποφάσισες να μοιράσεις κάποιες ”οδηγίες προς ναυτιλομένους” σε κάθε ενδιαφερόμενο. Πόση βάση αλήθειας βρίσκεις;

Α.Ντ.: Η Χαρά είναι η χαρά της ζωής, όνομα και πράμα, αφού ζει τη χρυσή της ρουτίνα. Γνώριζε παιδιόθεν τον Τάκη, τον οποίο παντρεύτηκε και έχουν έναν γιο, τον Στέφανο. Κάποια μέρα διαβάζει αυτό που έγραψε ο Λα Ροσφουκώ και καταλαβαίνει ότι πάσχει από μια σπάνια ασθένεια: την διαβιομονογαμία! Έλα, όμως, που ερωτεύεται έναν συνάδελφό της, τον Γιάννη και μπαίνει στο δίλημμα: καρδιά ή λογική; Μεγαλωμένη στην Ελλάδα της αντίληψης ότι αυτόν που παντρεύτηκε, μ’ αυτόν θα ζήσει και θα πεθάνει, αρχίζει να κάνει βουτιές μέσα της και να πιάνει κουβέντα με τον εαυτό της. Αρχίζει και αναρωτιέται, αρχίζει και αμφιβάλλει, αρχίζει και σκέφτεται αν έχει δικαίωμα σε μια δεύτερη «επαφή» με έναν άλλον άντρα. Όλα αυτά, τα παρατηρούσα μεγαλώνοντας στην πόλη και πηγαίνοντας τα καλοκαίρια στη γιαγιά στο χωριό, που σημαίνει γνώρισα ανθρώπους με ταμπού και διάθεση να πάρουμε τα φτυάρια και να θάψουμε ό,τι μας ενοχλεί, όχι γιατί είναι πάντα απαραιτήτως κακό, αλλά γιατί δεν μπορούμε να το κάνουμε κι εμείς… Φυσικά, τα πράγματα πλέον έχουν αλλάξει, αν και τα φτυάρια παραμένουν σε θέση ετοιμότητας!


Καµιά φαντασία δεν είναι ικανή να ξεπεράσει την πραγματικότητα. Αυτό, όμως, δε μας γοητεύει; Αυτό το απρόοπτο, αυτό το ασύλληπτο δεν είναι, που κάνει κάθε στιγμή μας ιδιαίτερη, τόσο ώστε να την απολαμβάνουμε στο έπακρο;

Α.Ντ.: Υπάρχουν άνθρωποι που είναι ευχαριστημένοι με το να μην υπάρχουν εκπλήξεις στη ζωή τους. Μάλιστα, προτιμούν μια ζωή συμβιβασμένη, που κυλάει αβίαστα, γιατί έτσι νιώθουν ασφαλείς. 

Υπάρχουν, όμως, και οι άλλοι, αυτοί που θέλουν να ζουν πραγματικά και όχι απλά να επιβιώνουν. Αυτοί που απογοητεύονται, όταν δεν γοητεύονται από το ξαφνικό που μπορεί να φέρει η κάθε στιγμή. Αυτοί οι άνθρωποι αρπάζουν την κάθε ευκαιρία απ’ το μαλλί και την πάνε κομμωτήριο! Ξέρουν ότι «Τα πλοία δεν είναι φτιαγμένα για να μένουν στα λιμάνια» κι έτσι σαλπάρουν για τις Ιθάκες τους.



Υπάρχει έντονο χάσμα στον τρόπο σκέψης και δράσης των αντρών και των γυναικών, κατά τη γνώμη σου; Γεφυρώνεται; Μήπως, επίτηδες, αφήνεις να διαρρεύσουν κάποια μυστικά εξομάλυνσης των διαπροσωπικών σχέσεων;

Α.Ντ.: Χάσμα; Χαράδρες και γκρέμια! Ο ανδρικός και ο γυναικείος εγκέφαλος έχουν την εξής σχέση: καμία! 

Οι οδηγίες χρήσεως του ανδρικού εγκεφάλου είναι μια σελίδα και είναι σαφείς: Λες άσπρο-είναι άσπρο, λες μαύρο-είναι μαύρο. Τα ενδιάμεσα χρώματα είναι μόνο τα τρία βασικά: κίτρινο-κόκκινο-μπλε. Η υπόλοιπη σελίδα γεμίζει με παιδικές ζωγραφιές.

Οι οδηγίες χρήσεως του γυναικείου εγκεφάλου είναι ένας τόμος για κάθε θέμα ή πρόβλημα που υπάρχει έστω και μία πιθανότητα να συναντήσουμε στη ζωή μας, εμπλουτισμένη με παραπομπές και σκίτσα, με αναλύσεις και σημειώσεις στα περιθώρια, με εξατομίκευση αναλόγως των χαρακτηριστικών και του σωματότυπού μας, με διακρίσεις σε do και don’t, με θέματα SOS και κυρίως με τις εξαιρέσεις όλων των παραπάνω πιθανοτήτων.

Οι άντρες είναι πολύ απλά πλάσματα, αρκεί να τους λες αυτό που θέλεις και να το εννοείς κι όχι να υπονοείς κάτι άλλο από αυτό που λες και θέλεις. 

Αυτά που έχω αφήσει να φανούν, είναι για να τους δώσουμε στους αγαπημένους μία χείρα βοηθείας, μήπως και κατανοήσουν το ένα τοις εκατό της ιδιοσυγκρασίας μας και έρθουμε ένα τοις εκατό πιο κοντά.


Το εργασιακό περιβάλλον είναι ένας χώρος που ευνοεί ή δυσκολεύει τη δημιουργία αληθινών σχέσεων; Υποβόσκει κάποιος ερωτισμός στα γραφεία, κάτω από τον άγρυπνο φρουρό του “απαγορευμένου”;

Α.Ντ.: Τι σημαίνει «απαγορευμένο»; Είναι αυτό που δεν είναι κοινωνικώς αποδεκτό, ανάλογα με την χώρα που ζεις. Στην Ελλάδα οι σχέσεις δεν είναι απαγορευμένες, είτε πρόκειται για φιλικές είτε για ερωτικές. Αυτό που κατακρίνεται είναι αυτό που μας έχουν μάθει ότι δεν είναι σωστό και σωστό είναι μόνο το Πρέπει των άλλων, όχι το Θέλω το δικό μας. 

Οι αληθινές σχέσεις δεν έχουν να κάνουν με το εργασιακό περιβάλλον, αλλά με το πόσο αληθινά είναι τα συναισθήματα των εμπλεκομένων. Ο ερωτισμός που σέρνεται στα γραφεία και ξαποσταίνει στις καρέκλες είναι γιατί έχεις την ευκαιρία να βλέπεις τους ίδιους ανθρώπους καθημερινά και αυτό σημαίνει συναναστροφή και σύσφιξη σχέσεων. Γιατί επιλέγεις άλλον για φίλο και άλλον για σύντροφο; Είναι η προσωπική ανάγκη που γεννάει το ενδιαφέρον γι’ αυτό που σου λείπει και ίσως κάποιες φορές εξιδανικεύεται στο πρόσωπο κάποιου συναδέλφου. Αυτό, όμως, μπορεί να συμβεί και σ’ ένα περιβάλλον που συχνάζει κάποιος, είτε καθημερινά, είτε περιοδικά.


Στη συγκεκριμένη περίπτωση, της Χαράς και του Γιάννη, ποια στοιχεία έψαχνε εκείνη στο πρόσωπό του και ποια στοιχεία εκείνος; Στο τέλος, τι κέρδισαν και τι έχασαν απ’ όλη αυτή την ιστορία; Άξιζε;

Α.Ντ.: Η Χαρά ξύπνησε την στιγμή που κατάλαβε ότι είναι σπάνια. Ότι είχε, δηλαδή, μόνο μία ερωτική σχέση στη ζωή της: αυτήν με τον σύζυγό της. Τότε, άφησε να αναδυθεί και να αποκαλυφθεί ο έρωτάς της για τον Γιάννη, που μέχρι τότε τον κρατούσε μυστικό μέσα της. Ψάχνει τις απαραίτητες δικαιολογίες για να τον ζήσει και σαρκικά, ώστε να πάψει να είναι σπάνια. Λίγο περιέργεια, λίγο επανάσταση, λίγο η γοητεία του αγνώστου.

Ο Γιάννης έψαχνε το καινούριο, το ξένο, την ανανέωση. 

Στο τέλος το σίγουρο είναι ότι εκείνη κέρδισε δροσερές βουτιές κι ανακάλυψε τα κοχύλια και τα μαργαριτάρια στον βυθό του εαυτού της. Αυτό, σίγουρα άξιζε!


Η καταγραφή ιστοριών, που στην καθημερινή ζωή, αποφύγαμε, δεν έτυχε, δεν προλάβαμε να ζήσουμε, λειτουργεί καταλυτικά για ένα συγγραφέα, που έχει την ευκαιρία να τις κατευθύνει διαφορετικά; Είναι ψυχοθεραπευτικό το γράψιμο;

Α.Ντ.: Όλοι μας πλάθουμε σενάρια στο μυαλό μας για γεγονότα που μας συνέβησαν ή που θα θέλαμε να μας συμβούν. Αναρωτιόμαστε τι θα γινόταν αν… Αυτό το Αν μεταφέρεται μέσα σε ιστορίες που είτε είναι πραγματικές, είτε αποτελούν προϊόν φαντασίας, είτε συνδυάζουν και τα δύο. Όλοι μας, επομένως, είμαστε εν δυνάμει συγγραφείς. Άλλοι νοερά κι άλλοι στην πραγματικότητα.

Το γράψιμο μας βοηθάει να ανασυντάσσουμε τις σκέψεις μας, να τις δίνουμε τις προτεραιότητες που έχουν σημασία για εμάς, να κατανοούμε τα συναισθήματά μας και να αποφορτίζουμε την ψυχή μας. Ναι, είναι ψυχοθεραπεία, όπως το πλέξιμο ή το κέντημα, όπου εμείς δημιουργούμε κάτι. Ψυχοθεραπεία είναι και το διάβασμα, μόνο που εκεί κάποιος άλλος έχει πάρει τη θέση της πένας μας και δημιουργεί μέσα μας τις εικόνες της δικής του ψυχής.


Φοβήθηκες, καθόλου, μήπως κάποιοι, περισσότερο άντρες, δεν κατανοήσουν το χιούμορ της γραφής σου; Το ενδεχόμενο, κάποιοι που ταυτίστηκαν με το ρόλο του άντρα της πρωταγωνίστριας, να μείνουν δυσαρεστημένοι από την εξέλιξη της ιστορίας; Πόσο μεγάλο ρόλο παίζει για την Αγάπη η γνώμη του κοινού;

Α.Ντ.: Παρακολουθώντας σεμινάρια δημιουργικής γραφής, ένα από τα πρώτα πράγματα που μας είπε η δασκάλα μας, η Σοφία Νικολαΐδου, ήταν το εξής: όλοι μας διστάζουμε να γράψουμε αυτά που σκεφτόμαστε, γιατί φοβόμαστε τι θα πει όταν τα διαβάσει ο περιπτεράς, ο γαλατάς, ο μανάβης, η γειτονιά μας όλη. Αυτό σημαίνει ότι δεν αφήνουμε τον εαυτό μας ελεύθερο να γράψει ό,τι πραγματικά σκέφτεται. Επομένως, οφείλουμε να αποτινάξουμε από πάνω μας τη γνώμη του κόσμου, αν θέλουμε αυτό που θα γράψουμε να είναι πραγματικά αληθινό, γιατί θα πηγάζει από ειλικρινείς σκέψεις και συναισθήματα. Η γνώμη του κοινού έχει βαρύτητα, γιατί καθρεφτίζει την εντύπωση που έχουν εισπράξει οι αναγνώστες από την ιστορία σου. Και για να είναι καλή αυτή η εντύπωση, οφείλεις να γράφεις χωρίς φόβο, αλλά με πολύ πάθος.

Το βιβλίο το έχουν διαβάσει πολλοί άντρες και κανείς δεν μου παραπονέθηκε ότι δεν το κατάλαβε. Αρκετοί, μάλιστα, είχαν ωραίες και ενδιαφέρουσες απόψεις κι αυτό με ικανοποίησε. Τώρα, αν δυσαρεστήθηκαν ή όχι, δεν μου το είπαν, ίσως γιατί κατάλαβαν πόσο πιθανή ήταν αυτή η εξέλιξη. Το σίγουρο είναι ότι έριξαν μια ματιά απ’ την κλειδαρότρυπα στην γυναικεία ψυχολογία και αντίδραση.


Τι κάνεις σήμερα; Τι σχεδιάζεις σαν κάποια επιθυμητά βήματα για το μέλλον; Πού μπορεί να σε βρει κάποιος, αν θελήσει να μιλήσει μαζί σου;


Α.Ντ.: Έχω ξεκινήσει ήδη να γράφω το επόμενο βιβλίο μου και έχω σχεδιάσει μέσα στο μυαλό μου τι θα ήθελα να είναι το μεθεπόμενο. Υγεία να έχουμε, τα μυαλά στη θέση τους και όλα θα γίνουν. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι να γράφω κάθε φορά κάτι διαφορετικό. Να μην επαναλαμβάνομαι, ακόμα και στο ύφος. Να παίρνει ο αναγνώστης το βιβλίο και να έχει την περιέργεια να ανακαλύψει τι θα του σερβίρω: μεζεδάκια στο όρθιο ή γεύμα στην τραπεζαρία;
Με βρίσκει εάν θέλει στο facebook στο προφίλ μου Agapi Doka, στην σελίδα μου Αγάπη Ντόκα, στο Instagram Agapi Doka και στο email μου: agapidoka@gmail.com. Και στην παραλία να σουλατσάρω, βεβαίως-βεβαίως!

Κλείνοντας, ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς για την ευκαιρία να σε γνωρίσω καλύτερα, μέσω της κουβέντας μας, που πραγματικά επιβεβαιώνει την επιλογή του τίτλου του βιβλίου σου. Ευχόμαστε να συνεχίζεις να σπανίζεις… σε όλα. Καλή και δημιουργική συνέχεια.

Α.Ντ.: Δική μου η ευχαρίστηση, Χαρά, για τις πρωτότυπες και απολαυστικές ερωτήσεις σου! 

Εύχομαι οι Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών να δεχθούν στην αγκαλιά τους όλους εκείνους που αγαπούν τις λέξεις, είτε γράφοντάς τες, είτε διαβάζοντάς τες. Γιατί όλοι είμαστε καταδικασμένοι να είμαστε σπάνιοι, ακόμα κι αν δεν το ξέρουμε!






Συνέντευξη/επιμέλεια κειμένου: Δελλή Χαρά
Επιμέλεια εικόνας: Παντελή Αγγελίνα

Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :