Header Ads

Νέα

Διαβάζοντας... «Οι αγάπες δεν κηδεύονται τις Τρίτες» του Χάρη Μαύρου, εκδόσεις Σαββάλας




Οι αγάπες δεν κηδεύονται τις Τρίτες...
Γιατί να κηδεύονται οι αγάπες εξαρχής;
Επαναστατώ σε αυτή την ιδέα. Δε θέλω να κηδεύονται οι αγάπες. Εγώ, δε θέλω οι λέξεις κηδεία και αγάπη να βρίσκονται στην ίδια πρόταση! 
Γιατί, όμως, ο Χάρης Μαύρος  στοχοποιεί τις Τρίτες  συγκεκριμένα;
Οι υπόλοιπες μέρες της εβδομάδας είναι κατάλληλες δηλαδή για να τελειώσει μια αγάπη;
Ανοίγω το βιβλίο, απαιτώντας εξηγήσεις! Άμεσα!

Σύνοψη: Σε μια πολυκατοικία, μία από τις χιλιάδες της πρωτεύουσας, σε ένα διαμέρισμα κάποιου ορόφου,  ζει μια οικογένεια. Στην Ελλάδα του σήμερα, αυτή η  οικογένεια κοντεύει να ισοπεδωθεί από την ανέχεια. Η Ανθή και ο Ανδρέας ζουν σε έναν δικό τους μικρόκοσμο, όπου κύριο μέλημά τους είναι η επιβίωση.

Η Ανθή και ο Ανδρέας γνωρίστηκαν στην εφηβεία και ο καθένας, για τους δικούς του λόγους, βρήκε το αποκούμπι του στον άλλον. Χάραξαν κοινή πορεία για το μέλλον, έχοντας εμπιστοσύνη ο ένας στον άλλον. Οι κοινές εμπειρίες, αλλά και τα κοινά ‘θέλω’ και όνειρα, στάθηκαν αρκετά για μια όμορφη ζωή. Όσο υπήρχαν δουλειές. Χτυπημένοι από την οικονομική κρίση, χάνουν την εργασία τους. Η οικονομική τους κατάσταση είναι πλέον δυσχερής. Μεσήλικοι με  δυο παιδιά, οι απαιτήσεις μεγάλες.  Ο οικογενειακός περίγυρος βοηθάει οικονομικά, αλλά έχει και αυτή η βοήθεια ημερομηνία λήξης. Και ξεκινά η γκρίνια. Η Ανθή, κλεισμένη στο διαμέρισμά τους, εγκαταλείπει τον εαυτό της και  προσπαθεί να διορθώσει την κατάσταση με το να ψάχνει δουλειά μέσω ίντερνετ και να στέλνει βιογραφικά παντού. Ο Ανδρέας πηγαίνει κάθε απόγευμα στο καφενείο, βοηθώντας εκεί για λίγα ευρώ.
Τα οικονομικά προβλήματα δεν ένωσαν αυτό το ζευγάρι. Αντιθέτως, άμβλυναν αυτά που προϋπήρχαν.  Ο αλληλοκατηγορίες είναι ο συνδετικός τους κρίκος πλέον. Η Ανθή ξεσπά φανερά πάνω στον άντρα της, κατηγορώντας τον για όσες δυσκολίες περνούν. Ο Ανδρέας κατηγορεί τη γυναίκα του που δεν επέτρεψε στην οικογένεια να αναζητήσει ένα καλύτερο μέλλον στο εξωτερικό, ως οικονομικοί μετανάστες.

Κοινός παρονομαστής των ηρώων είναι η  αποποίηση του εαυτού τους από τις ευθύνες. Ζουν μαζί, αλλά παράλληλα. Άλλες επιθυμίες, άλλοι στόχοι. Οι σιωπές ανάμεσά τους δημιουργούν μεγαλύτερο χάσμα.

Μέχρι που εμφανίζεται στη ζωή τους ο Στέφανος. Ένας νέος εικοσιπέντε χρονών, θα ανατρέψει την καθημερινότητά τους. Ο Στέφανος, άνεργος και κακοποιημένος συναισθηματικά από τον πατέρα του, ερωτεύεται κεραυνοβόλα την Ανθή.  Τη διεκδικεί. Την κατακτά. Τη λατρεύει.  Ανοίγει την ψυχή του και ζητάει το μερίδιο της αγάπης που του αναλογεί από τη ζωή, αλλά και από την Ανθή. 

Μια αγάπη ανθίζει ανάμεσα στη σχεδόν πενήντα χρονών ηρωίδα και τον εικοσιπεντάχρονο. Ένας έρωτας σαρωτικός, λυτρωτικός, μαγευτικός. Και μυστικός από όλους, σχεδόν.
Οι έρωτες, όμως, δεν κρατάνε…έτσι δεν είναι;  Οι δυσκολίες, τα πρέπει, οι τύψεις, όλα συνηγορούν στη λήξη του,  η οποία δεν αργεί. Το τέλος το βιώνει ο καθένας τους διαφορετικά. Επιστροφή στην καθημερινότητα για την Ανθή και διεκδίκηση της χαμένης ευτυχίας από τον Στέφανο. Γιατί, με όλο του το είναι, συνεχίζει να παλεύει για αυτήν την αγάπη που έληξε άδικα.

Ένα μυθιστόρημα για τον έρωτα και τη ζωή. Μια ιστορία αγάπης που, σε πείσμα όλων όσων την εμποδίζουν,  αρνείται να κηδευτεί.




Ανθή και Ανδρέας: Η Ανθή λίγο πριν τα πενήντα της μείνει κλεισμένη στο διαμέρισμα. Έχει να φροντίσει έναν σύζυγο, ένα μικρό κορίτσι και ένα μωρό. Χωρίς δουλειά. Χωρίς λεφτά. Με λίστα προτεραιοτήτων για τα έξοδα. Με την κατάθλιψη να της χτυπά ανελέητα την πόρτα.
Εγκαταλείπει τον εαυτό της. Εγκαταλείπει τα όνειρα. Εκτιμά τον άντρα της, αλλά αυτό δεν αρκεί. Κάποιος πρέπει να έχει το φταίξιμο για όλη αυτήν την κατάσταση που βιώνει. Τον κατηγορεί για τις επαγγελματικές ευκαιρίες που έχασε, για συνήθειές του που την ενοχλούσαν ανέκαθεν. Ξεσπά  πάνω του σε κάθε ευκαιρία μετανιώνοντας στη συνέχεια. Κούραση. Αυτό την χαρακτηρίζει. Κούραση για τα πάντα, πλέον.  Δεν υπάρχει ελπίδα και αυτή η αίσθηση καταπνίγει κάθε της διάθεση για ζωή. Ύστατη προσπάθειά της, η αναβίωση περασμένων μεγαλείων, με  τη βάπτιση της κόρης της. Θέλει κάτι από το παρελθόν και πιάνεται από τούτο το γεγονός, αναζητώντας αξιοπρέπεια.

Ο Ανδρέας φαίνεται ικανοποιημένος από τη ζωή τους κι ας έχουν τόσα προβλήματα. Ήπιος χαρακτήρας, κρατάει τις ισορροπίες στην οικογένεια  και προσπαθεί να συνεχίσει το ρόλο του κουβαλητή, αυτόν που του ανατέθηκε από την αρχή του γάμου.  Τρυφερός και ανεκτικός, ήρεμος και απαθής. Είναι έτσι, όμως; Διαπιστώνουμε πως πέρα από όσα φαίνονται υπάρχουν και άλλα. Πολλά άλλα. Κρυμμένα καλά.  Δεν είναι αυτός που δείχνει, εντέλει. Τα  δικά του καταπιεσμένα συναισθήματα βρίσκουν διέξοδο αλλού.

Μια σχέση που γεννήθηκε απλά, αβίαστα και προχώρησε για πολλά χρόνια στηριζόμενη σε σεβασμό και συνήθεια.  Διαπιστώνουμε πως δεν ένωνε κάτι παραπάνω το συγκεκριμένο ζευγάρι πέραν της συνήθειας,  όταν εμφανίζεται ο νεαρός. Εκεί οι μάσκες πέφτουν σταδιακά.   Ένα τυχαίο περιστατικό που  ανατρέπει τα πάντα.

Η Ανθή επιτέλους ζει τον έρωτα. Και ο Ανδρέας δείχνει τον πραγματικό του εαυτό, ο οποίος εκπλήσσει. Τελικά, σε κάθε άνθρωπο υπάρχει το καλό και το κακό. Η σχέση τους καταρρέει μεγαλειωδώς. Η κακία και τα ανομολόγητα ‘γιατί’ και ‘κατηγορώ’ συνάδουν σε ένα τραγικό φινάλε μιας μακράς σχέσης.




Ανθή και Στέφανος: Στην Ανθή χαρίζεται μια αγνή ψυχή, μια άδολη αγάπη. Λόγια καρδιάς, λόγια που της έχουν λείψει και δεν το ήξερε, μέχρι τη στιγμή που  τα άκουσε. Της προσφέρεται η επαφή που αναζητούσε, αλλά ποτέ δε διεκδίκησε. Της χαρίζεται το φως. Πώς να αρνηθεί;  Πώς να γυρίσει την πλάτη στο μεγαλείο μιας ψυχής, που επιθυμεί να πορευτεί μαζί της προς το φως;

Ενδίδει. Γιατί βαρέθηκε να είναι ένα τίποτε για τους άλλους, αλλά πρωτίστως για τον εαυτό της. Γιατί επιθυμεί λίγη χαρά και ξεγνοιασιά. Γιατί επιζητά την ανθρώπινη επαφή. Επιθυμεί τη λαχτάρα, την αποδοχή, τον έρωτα που δε βίωσε ποτέ.

Κι ας μην βρίσκονται στον σύντροφό  της όλα αυτά που επιθυμεί. Ας βρίσκονται στο πρόσωπο ενός νεαρού άντρα που εισβάλλει αναπάντεχα στη ζωή της.

Έρχεται αντιμέτωπη με τις τύψεις, με τα κοινωνικά πρέπει, με τον προσωπικό της κώδικα τιμής. Υπερισχύει ο έρωτας όλων αυτών. Νικάει ο έρωτας, τελικά. Με το θάρρος, την επιμονή, το άδολο των συναισθημάτων στα μάτια και στην ψυχή του Στέφανου που παλεύει για αυτήν.

Ο Στέφανος δεν έχει μάθει να κρύβεται από τον εαυτό του. Με τη μητέρα να έχει πεθάνει, εξαρτημένος από ένα πατέρα που δε νοιάζεται και μια αδελφή που προστατεύει, βρίσκει στο πρόσωπο της Ανθής αυτό που αναζητούσε και δεν ήξερε πώς το αναζητούσε, μέχρι τη στιγμή που το βρήκε.  Και η ειλικρίνεια είναι  το όπλο του.

Σίφουνας τα συναισθήματα και η παρορμητικότητα της νιότης του, τον οδηγούν σε διεκδίκηση του μεριδίου στην ευτυχία. Αδιαφορεί για τη διάφορα ηλικίας, λατρεύει το κουρασμένο και ταλαιπωρημένο σώμα της Ανθής. Την αγαπάει με όλη του την ψυχή και δίνει όσες μάχες χρειάζεται για να τη διεκδικήσει. Τολμά να ονειρευτεί.

Μια αγάπη που δεν πρέπει να κηδευτεί. Μια αγάπη που πρέπει να μεσουρανεί πάντοτε. Ακόμη και όταν ο ένας από τους δυο μετανιώνει για αυτή τη σχέση. Έχοντας βρει την αδελφή ψυχή ο ένας στο πρόσωπο του άλλου, δημιουργείται μια καρμική σχέση που δε γίνεται να τελειώσει.

Αδελφή και πατέρας, κουμπάροι: Αυτό που με εντυπωσίασε σε αυτό το μυθιστόρημα είναι η δυναμική των δευτερευόντων χαρακτήρων. 

Η αδελφή του Στέφανου,  ένα κορίτσι στην  προ εφηβεία, με τους δικούς της δαίμονες να την κυνηγούν, την ανάγκη για αγάπη και τη σοφία ενός ηλικιωμένου.  Ο καταλύτης που ισορροπεί τα πάντα στο βιβλίο. Συντελεί με τη στάση της στο ευτυχές τέλος με την προτροπή στον αδελφό της να ζήσει, να τολμήσει, να αγαπήσει. Μια φιγούρα τραγική, με ένα μεγαλείο ψυχής, που αρνείται να υποταχθεί.

Ο πατέρας του Στέφανου είναι ένας ψυχρός και αδίστακτος άνθρωπος. Βασανίζει τα παιδιά του και αντλεί ευχαρίστηση από αυτό.  Ο οποίος τελικά ‘πληρώνεται’ με ό, τι του αξίζει. Γιατί, στο κάτω κάτω της γραφής, αυτό που έδωσες, αυτό θα πάρεις.

Η φίλη και κουμπάρα της Ανθής, μια γυναίκα αδίστακτη και συμφεροντολόγα. Διπρόσωπη. Εγωίστρια. Με παρωπίδες πορεύεται στον δικό της μικρόκοσμο, αδιαφορώντας για τα συναισθήματα των άλλων. Μαζί με τον άντρα της αποτελούν ένα ζευγάρι που ταιριάζει απόλυτα στον χαρακτηρισμό του ''Νεοέλληνα'', αυτών που κοιτάζουν πρωτίστως το συμφέρον τους.

Πόσο αληθινοί είναι οι χαρακτήρες! Και πόσο κοντινοί σε εμάς…





Συναισθήματα: Ξεκινάς  την ανάγνωση του βιβλίου, γνωρίζοντας εξαρχής πως θα βιώσεις μια αγάπη που θα κινδυνέψει να κηδευτεί μια Τρίτη.

Αυτό όμως που δε γνωρίζεις πριν ανοίξεις το βιβλίο, είναι το πόσο δική σου γίνεται αυτή η ιστορία. Πόσο ταυτίζεσαι με τους ήρωες και τα συναισθήματά τους. Πόσο οικεία είναι όλα όσα νιώθουν. Πόνος, θλίψη, απόγνωση για την υπάρχουσα οικονομική κατάσταση. Βιώνεις την αδιαφορία και την έλλειψη επικοινωνίας σε μια σχέση.

Ανακαλύπτεις μαζί με την Ανθή και τον Στέφανο τη χαρά να μοιράζεσαι, να ταιριάζεις, να βρίσκεις το άλλο σου μισό.

Βιώνεις την ανασφάλεια, τις τύψεις, τον πόνο του χωρισμού.
Βρίσκεις μέσα σου τη δύναμη να αγωνιστείς μαζί τους για όσα τους χωρίζουν και πρέπει να υπερσκελιστούν.

Ένας ύμνος στην αγάπη και στην ευτυχία. Και τη ζεις κι εσύ μαζί με τους πρωταγωνιστές της στο έπακρο. Γιατί δεν κηδεύεται καμία αγάπη τελικά. Μπορεί οι άνθρωποι που τη ζουν να φεύγουν, όμως η αγάπη παραμένει.




Συμπέρασμα: Ο Χάρης Μαύρος έγραψε ένα ψυχογράφημα της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας, διαπραγματευόμενος μια ιστορία αγάπης,  καταρρίπτοντας στερεότυπα και προκαταλήψεις. Δημιουργώντας, μέσα σε πλαίσιο συνηθισμένο αλλά και προβληματικό, ένα φωτεινό σημείο εκκίνησης για όσους τολμούν και δεν αφήνονται στη μοίρα τους. Μια καρμική αγάπη που δεν κηδεύεται τελικά καμία Τρίτη, αλλά ούτε και κάποια άλλη μέρα. Ένας ύμνος στις ψυχές που δεν αναπαύονται σε όσα η ζωή τους δίνει, αλλά διεκδικούν. Αντιστρέφει την απαισιοδοξία με ελπίδα και θέληση για έναν πιο όμορφο κόσμο.

Μέσα από την αναζήτηση της αλήθειας από τους ήρωες  βιώνεις  κι εσύ την αναζήτηση της δικής σου. Και αν δεν την είχες ήδη βρει,  ο Χάρης Μαύρος σε αναγκάζει να την ψάξεις μέσα σου.

Γραφή απλή και συνάμα ποιητική. Ιδιαίτερα καλογραμμένο,  μεστό και ειλικρινές.
Χαίρομαι πολύ για την ευκαιρία που μου δόθηκε να το διαβάσω.



Χαρακτηριστικά Βιβλίου

Οι αγάπες δεν κηδεύονται τις Τρίτες

Συγγραφέας: Χάρης Μαύρος
Εκδόσεις: ΣΑΒΒΑΛΑΣ
Κατηγορία: Ελληνική Λογοτεχνία




Προσωπική άποψη και επεξεργασία εικόνας: Παναγιώτα Γκουτζουρέλα



Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :