Header Ads

Νέα

«Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου» του Gaston Leroux από εκδόσεις Διόπτρα



Προσωπική άποψη: Σταυρούλα Κόντου

     «Το μυστήριο του κίτρινου δωματίου» είναι ένα βιβλίο που δημοσιεύθηκε  το 1907 στις λογοτεχνικές σελίδες της γαλλικής εφημερίδας «L’Ιllustration» και το 1908 εκδόθηκε σε βιβλίο.

(εξώφυλλο πρώτης έκδοσης του 1908)

      Εκτός του ότι είναι η πρώτη ιστορία του δημοσιογράφου-ντεντέκτιβ Ρουλεταμπίλ, είναι και το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψε ο διάσημος Gaston Leroux.  Αργότερα έγραψε το «Φάντασμα της όπερας» με το οποίο έγινε διαχρονικός και γνωστός παγκοσμίως. 




    Έχοντας περάσει η ώρα κάνοντας επιστημονικά πειράματα μαζί με τον καταξιωμένο επιστήμονα και πατέρα της, η δεσποινίς Στάνγκερσον, αποφασίζει να αποσυρθεί στο δωμάτιό της για να ξεκουραστεί. Το δωμάτιό της χαρακτηρίζεται «κίτρινο δωμάτιο» μιας και τα χρώματα τοίχου, μοκέτας, κλινοσκεπασμάτων είναι στις αποχρώσεις του κίτρινου. Χωρίς να περάσει πολύ ώρα, ξαφνικά μέσα από το δωμάτιο ακούγεται η φωνή της δεσποινίδος να καλεί σε βοήθεια. Ταυτόχρονα ο πατέρας της προσπαθεί απεγνωσμένα να ανοίξει την πόρτα η οποία είναι κλειδωμένη από μέσα. Μετά από προσπάθεια καταφέρνει να την ανοίξει βρίσκοντας την κόρη του τραυματισμένη και αναίσθητη, μόνη της, χωρίς να βρίσκεται κάποιος άλλος στην κλίνη της. Τι έχει συμβεί; Ποιος; Πως; Πότε μπήκε ο θύτης στο «κίτρινο δωμάτιο»; Πως κατάφερε να αποδράσει καθώς η πόρτα και το παράθυρο βρέθηκαν κλειδαμπαρωμένα από μέσα; Αυτό το μυστήριο καλείται να εξιχνιάσει ο νεαρός δημοσιογράφος-ερευνητής Ρουλεταμπίλ. 




     Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα γεμάτο μυστήριο και αγωνία που μας μεταφέρει στις αρχές του 20ου αιώνα και θυμίζει πολύ τις ιστορίες του Ηρακλή Πουαρό και του Σέρλοκ Χολμς. Παρόλο που γράφτηκε αρχές του περασμένου αιώνα και η ιστορία και η γραφή μας πάνε σε άλλες εποχές, σκέφτομαι πόσο πρωτότυπη και πρωτοπόρα μπορεί να φάνταζε η ιστορία «κλειστού δωματίου» εκείνη την εποχή στους αναγνώστες του.



     Η γραφή του είναι λιτή, ευκολοδιάβαστο βιβλίο, ατμοσφαιρικό, σου δημιουργεί εικόνες από εκείνη την εποχή. Εξ αρχής παρακολουθείς τις σκέψεις και τους συλλογισμούς του κεντρικού ήρωα. Οι περιγραφές κυρίως του σπιτιού ίσως κουράσουν λίγο αλλά σου δημιουργεί το αίσθημα ότι βρίσκεσαι κάπου εκεί κρυμμένος, πίσω από μια κουρτίνα και παρακολουθείς όλη τη δράση. Δεν θεωρείται θρίλερ ή αστυνομικό με βίαιες σκηνές άλλα περισσότερο σε βάζει να σκεφτείς για τη λύση του μυστηρίου και για το ποιος μπορεί να είναι ο ένοχος ανάμεσα στους υπόπτους…και σε αυτό το βιβλίο όλοι είναι ύποπτοι.



     Αφηγητής είναι ο Σεκλέρ, δικηγόρος και φίλος του νεαρού Ρουλεταμπίλ, κεντρικού ήρωα του βιβλιου. Ο δε Ρουλεταμπίλ σχεδόν εμμονικός προσπαθεί να λύσει γρίφους. Μέχρι τέλους μας σιγοψήνει μέχρις ότου μας αποκαλύψει τον ή την  ένοχο και την εξήγησή του για το πώς τον/την ανακάλυψε. 




     Το τέλος δεν το περιμένεις και θα ξαφνιαστείς με τη λύση του μυστηρίου εάν δεν μπεις στον πειρασμό να διαβάσεις την περίληψη του επόμενου βιβλίου που κυκλοφόρησε «Το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα» καθώς μαρτυρούν τον ένοχο… «το άρωμα της γυναίκας με τα μαύρα» είναι η συνέχειά του.
      Ελπίζω αυτό το βιβλίο που θεωρείται ορόσημο της κλασικής αστυνομικής λογοτεχνίας, να ευχαριστήσει τους αναγνώστες του όπως έγινε και με μένα.  Το τραγούδι που θα έντυνα το βιβλίο θα ήταν το “PadamPadam” της αξέχαστης Εντίθ Πιάφ.





Περίληψη από το οπισθόφυλλο:

Μετά από μία κοπιαστική ημέρα σημαντικών επιστημονικών πειραμάτων, η δεσποινίς Στάνγκερσον είχε μόλις αποσυρθεί στο υπνοδωμάτιό της. Ξαφνικά, άρχισαν να ακούγονται από μέσα ήχοι πάλης, αγωνιώδεις κραυγές, εκκλήσεις για βοήθεια και πυροβολισμοί. Όταν η κλειδωμένη της πόρτα υποχωρεί στα χτυπήματα του πατέρα της και ενός υπηρέτη, η Ματίλντ βρίσκεται πεσμένη στο πάτωμα, σοβαρά τραυματισμένη και γεμάτη αίματα. Κανείς άλλος δεν βρίσκεται στο δωμάτιο. Δεν υπάρχει απολύτως καμία άλλη έξοδος, και το μοναδικό παράθυρο του Κίτρινου Δωματίου είναι ασφαλισμένο από μέσα. Πώς είναι δυνατόν να απέδρασε από εκεί ο δράστης;


Μία γεμάτη ερωτηματικά και γρίφους υπόθεση και ένας ευρηματικός ντετέκτιβ συνθέτουν μία υπέροχη, νοσταλγική και ατμοσφαιρική ιστορία φόνου, απάτης, προδοσίας και πάθους, που, σχεδόν έναν αιώνα μετά από την πρώτη δημοσίευσή της, παραμένει ορόσημο της κλασικής αστυνομικής λογοτεχνίας και δεν σταματά να διαβάζεται, να αγαπιέται και να αποκτά νέους φανατικούς θαυμαστές μέσα στον 21ο αιώνα. Το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου είναι μία από τις πιο εμβληματικές ιστορίες της λογοτεχνίας μυστηρίου, γραμμένη από το συγγραφέα που μας χάρισε το αθάνατο Φάντασμα της Όπερας.



«Το καλύτερο βιβλίο της κατηγορίας κλειδωμένου δωματίου που έχει γραφτεί ποτέ». 

Τζον Ντίκσον Καρ, συγγραφέας του Ασώματου ανθρώπου.


Στοιχεία Βιβλίου:

Εκδοτικός Οίκος: ΔΙΟΠΤΡΑ
Συγγραφέας: Gaston Leroux
Μετάφραση: Βαγγέλης Γιαννίσης
Κατηγορία: Ξένη Λογοτεχνία
ISBN:978-960-364-933-5
Σελίδες: 312



Ο Γάλλος συγγραφέας Γκαστόν Λερού (Gaston Leroux, 1868-1927), γνωστός κυρίως για το περίφημο μυθιστόρημά του Το Φάντασμα της Όπερας, που μεταφέρθηκε πολλές φορές στον κινηματογράφο αλλά και στο θέατρο, υπήρξε κληρονόμος μιας μεγάλης περιουσίας και έζησε πλουσιοπάροχα μέχρι το 1890, οπότε και έφτασε κοντά στη χρεοκοπία. Έχοντας σπουδάσει νομικά, άρχισε να δουλεύει ως δικαστικός ανταποκριτής αλλά και κριτικός θεάτρου. Το 1905, ως επίσημος διεθνής ανταποκριτής της εφημερίδας Le Matin, πήγε στη Ρωσία για να καλύψει τις εξεγέρσεις εναντίον του τσάρου. Εγκατέλειψε τη δημοσιογραφία το 1907 και άρχισε να γράφει μυθιστορήματα, με πρώτο το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου, όπου και παρουσιάζει για πρώτη φορά τον περίφημο δημοσιογράφο-ντετέκτιβ του Ζοζέφ Ρουλεταμπίλ. Το 1909, ίδρυσε μαζί με τον Arthur Bernede την εταιρεία Societe des Cineromans, προκειμένου να δημοσιεύουν μυθιστορήματα και στη συνέχεια να τα μεταφέρουν στον κινηματογράφο. Η συνεισφορά του Γκαστόν Λερού στη γαλλική αστυνομική λογοτεχνία θεωρείται εφάμιλλη με εκείνη του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ στην αγγλική και του Έντγκαρ Άλαν Πόε στην αμερικανική. Από τις Εκδόσεις Διόπτρα κυκλοφορούν τα βιβλία του Το Μυστήριο του Κίτρινου Δωματίου και Το Άρωμα της Γυναίκας με τα Μαύρα.



                                                                   Προσωπική άποψη: Σταυρούλα Κόντου   
                                                                                            Επιμέλεια: Δελλή Χαρά
                                                                  Επεξεργασία φωτογραφίας: Γκουτζουρέλα Παναγιώτα                                       



Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :