Header Ads

Νέα

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΜΕ ΤΗ ΔΑΦΝΗ ΒΛΟΥΜΙΔΗ......

                   


Καλησπέρα σας κυρία Βλουμίδη. Σας ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη που παραχωρείτε στο blog μας «Θεματοφύλακες Λόγω Τεχνών». Μιλήστε μας λίγο για σας, για να σας γνωρίσουμε καλύτερα. Ποια είναι λοιπόν η Δάφνη Βλουμίδη;

Δ.Β Αν η Δάφνη ήξερε ποια ακριβώς είναι, ίσως να μην έγραφε ιστορίες. Αφού γράψω πολλές ιστορίες, μπορεί και να μάθω. Μέχρι όμως τότε, σας παρακαλώ, επιτρέψτε μου αυτή μου την αδυναμία. Να μην ξέρω και να ψάχνω.

Πώς προέκυψε η συγγραφή στη ζωή σας; Πώς εμπνευστήκατε την ιστορία του βιβλίου σας;

Δ.Β Δεν είμαι συγγραφέας, όμως κάποιες φορές που νιώθω συναισθηματικά πολύ ευάλωτη και πιεσμένη αντί να βάλω τα κλάματα, γράφω κάτι, φτιάχνω μικρές ιστορίες. Μερικές φορές και κλαίω και γράφω ιστορίες.

Οκτώβρης 2015. Φθινοπωρινή λιακάδα. Ίσως η πρώτη ήρεμη μέρα έπειτα από ένα πολύ δύσκολο καλοκαίρι γεμάτο από συγκλονιστικές εικόνες και συναισθήματα.  Ατελείωτα ανθρώπινα καραβάνια που σέρνουν τα βήματά τους στην καυτή άσφαλτο του δρόμου που από τα βόρεια του νησιού οδηγεί στην πρωτεύουσα. Ούτε λίγο ούτε πολύ δύο με τρεις μέρες περπάτημα έπειτα από το δύσκολο ταξίδι τους στη θάλασσα που άλλοτε ενώνει και άλλοτε χωρίζει τους λαούς και τους πολιτισμούς.

Η εγγονή μου η Αναΐς γεννήθηκε το 2012 και ζει στην Αγγλία. Από τότε σχεδόν κάθε έναν ενάμιση μήνα τής στέλνω ένα κουτί με μικρά δωράκια και πάντα τα συνοδεύω μ’ ένα γράμμα για εκείνη. Αυτή λοιπόν τη φορά το κουτί της περιείχε μία πιτζάμα, μπισκότα, άλλα πραγματάκια που δεν θυμάμαι πια κι έναν μικρό λούτρινο ελεφαντάκο. Όμως δεν ήταν ένας τυχαίος ελεφαντάκος που τον αγόρασα από κάποιο μαγαζί. Ήταν ο ελεφαντάκος που μια μέρα κατά τη διάρκεια της επίσκεψής μου στον προσφυγικό καταυλισμό του ΠΙΚΠΑ είχα σκύψει και μαζέψει βρόμικο και παραπεταμένο κάτω από ένα πεύκο, ενώ προσπαθούσα να επικοινωνήσω με κάποια πιτσιρίκια που χοροπηδούσαν γύρω μου και μου μίλαγαν σε «ακαταλαβίστικες» γλώσσες.

Όταν λοιπόν άρχισα να γράφω το γράμμα μου στην Αναΐς, φαίνεται πως η ανάγκη μου να μιλήσω σ’ εκείνη για συναισθήματα και σκέψεις, για τη διαφορετικότητα και την αποδοχή της γέννησε αυτό το παραμύθι.


Ζείτε στη Λέσβο όπου τα τελευταία χρόνια το νησί έχει υποδεχτεί χιλιάδες πρόσφυγες. Προσφέρετε εθελοντικά τη βοήθειά σας σε δράσεις στήριξης των προσφύγων. Υπήρξε κάποια στιγμή όλα αυτά τα χρόνια, που νιώσατε να λυγίζετε; Κάποιο περιστατικό που σας συγκλόνισε;

Δ.Β Υπήρξαν όχι μόνο μία αλλά πολλές φορές που λύγισα, όμως στην πορεία όλων αυτών των χρόνων κατάφερα να εμπεδώσω καλά ένα πράγμα: «κάθε ανθρώπινη ζωή που βοηθάς ή και κάποιες φορές σώζεις μετράει το ίδιο όσο και όλες οι ζωές μαζί». Είναι αδύνατο να βοηθήσεις όλο τον κόσμο, είναι αδύνατο να αλλάξεις τον κόσμο, όμως είναι δυνατό να αλλάξεις τη ζωή κάποιων ανθρώπων, έστω και λίγων.

Μ’ αυτή λοιπόν τη βεβαιότητα και με μια σκέψη που συνεχώς επαναλαμβάνεται μέσα μου ότι «ο κόσμος δεν αλλάζει από τον καναπέ σου», οι φορές που λυγίζω παρ’ όλες τις δυσκολίες και τις αντίξοες συνθήκες όλο και λιγοστεύουν. 

Όσο για το περιστατικό που με συγκλόνισε στην πορεία των τόσων χρόνων δεν είναι μόνο ένα κι ούτε μπορώ με λόγια να σας το περιγράψω. Όμως η πιο συγκλονιστική εικόνα αυτής της περιόδου είναι όχι οι οικογένειες με τα μικρά παιδιά που ταλαιπωρημένες έφταναν καθημερινά στο νησί, αλλά οι ηλικιωμένοι, άντρες και γυναίκες, που συνάντησα μόλις που είχαν βγει από τις βάρκες νεκροφόρες και με μάτια βουρκωμένα και βλέμμα απλανές κοίταζαν τα απέναντι παράλια που τους ένωναν με τις δικές τους πατρίδες έχοντας επίγνωση ότι ίσως είναι η τελευταία φορά που είδαν το σπίτι τους, το καφενείο τους, τους γείτονες που άφησαν πίσω τους.

Έχετε ιδρύσει μαζί με Γερμανούς φίλους σας τη μη Κερδοσκοπική Οργάνωση «Οδυσσέας». Πώς προέκυψε αυτή η συνεργασία; Ποιες είναι οι δράσεις της οργάνωσης;

Δ.Β Για πολλά χρόνια μοίραζα τη ζωή μου ανάμεσα στην Αθήνα και τη Λέσβο.  Περισσότερους μήνες στην Αθήνα, παιδιά, σχολεία, λιγότερους μήνες στη Λέσβο, όπου με τον άντρα μου τον Γιάννη έχουμε ένα ξενοδοχείο. Τα παιδιά μεγάλωσαν, το σχολικό πρόγραμμα τελείωσε και άρχισε η αντίστροφη πορεία, δηλαδή περισσότεροι μήνες στη Λέσβο, λιγότεροι στην Αθήνα.
Το ξενοδοχείο μας δουλεύει κυρίως με Ευρωπαίους τουρίστες. Το νησί μας παλιά δέχτηκε χιλιάδες πρόσφυγες από τη Μικρασία, αλλά και σήμερα πάλι δέχεται πρόσφυγες. Πότε λιγότερους, πότε περισσότερους.

Ποιος λοιπόν πιο άμεσος τρόπος για να φέρεις σε επαφή ανθρώπους διαφορετικών χωρών και πολιτισμών (αν αυτό σε ενδιαφέρει) από το να παίξουν μαζί μπάλα;  Όσο κι αν δεν συμπαθώ το ποδόσφαιρο, αυτό ήταν το εργαλείο καταλύτης για τη γνωριμία Γερμανών, Αφγανών, Εγγλέζων, Σομαλών κλπ. Μετά την κούραση του παιχνιδιού το μεγάλο τραπέζι, το κοινό φαγητό, τα ξανθιά κορίτσια και τα μελαχρινά αγόρια, το ίντερνετ, η ανταλλαγή e-mail.  Μετά τα πράγματα προχωρούσαν αβίαστα. Πολλοί οι πελάτες που θέλανε κάτι να κάνουν, κάπως να βοηθήσουν, πολλές οι ερωτήσεις, πολλές οι σκέψεις.

Έτσι γεννήθηκε ο Οδυσσέας. Βασικός του στόχος να μπορεί να ενισχύει οικονομικά -μισθοί δασκάλων- εκπαιδευτικά προγράμματα κυρίως για νέους που θα τους βοηθήσουν να ενταχθούν καλύτερα τουλάχιστον στην τοπική κοινωνία, να έχουν μια δημιουργική απασχόληση και ίσως ένα μελλοντικό επάγγελμα.
Βέβαια κατά τη διάρκεια της μεγάλης πρόσφατης προσφυγικής κρίσης, ο «Οδυσσέας» ήταν έτοιμος να συνδράμει σε οτιδήποτε οι καιροί επέβαλλαν, π.χ. προμήθεια τροφίμων, ρούχων, είδη πρώτης ανάγκης από οδοντόβουρτσες έως εξαιρετικής ποιότητας σκηνές για κατοικία, τον καιρό που ακόμη στήνονταν πρόχειροι καταυλισμοί.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότερα παιδιά φτάνουν στη χώρα μας ασυνόδευτα. Υπάρχει ειδική μέριμνα για αυτά; Ποιες είναι οι συνθήκες διαβίωσής τους;

Δ.Β Σίγουρα γίνονται προσπάθειες και υπάρχουν δομές όπου στεγάζονται ασυνόδευτα παιδιά.  Όμως, καθώς η κρίση μάς βρήκε απροετοίμαστους κι εμείς χρονοτριβούμε, κάθε τόσο υπάρχουν ασυνόδευτα παιδιά σε προσφυγικούς καταυλισμούς.  Σ’ αυτήν την ερώτηση πάντως νομίζω πως θα ήταν καλύτερο να σας απαντήσουν συγκεκριμένοι άνθρωποι και δομές που στεγάζουν τα ασυνόδευτα παιδιά.  Ο ρόλος του «Οδυσσέα» είναι συμπληρωματικός.

Ποια είναι τα επόμενα σχέδιά σας; Υπάρχει ήδη στο μυαλό σας ο επόμενος ήρωας κάποιου βιβλίου σας;

Δ.Β Δεν έχω συγκεκριμένο σχέδιο, όμως υπάρχουν συγκεκριμένες εικόνες στο μυαλό μου και στην καρδιά μου που πιθανόν να γεννήσουν τον επόμενο ήρωα κάποιας ιστορίας μου.

                                                  Παπαθανασίου Αγγελίνα




Δεν υπάρχουν σχόλια

Παρακαλούμε αφήστε το σχόλιο σας :